Tapdans en tutu's op workshop NDT

Workshop Nederlands Dans Theater met choreografieën van Ulrike Lytton, Zane Booker, Martin Müller, Johan Inger, Martin Corri, Gaby Baars, Paul Lightfoot, Kevin O'Halloran, Dylan Newcomb en Robert Dungey / Martin de Waal.

Gezien: 26/4 A.T.&T. Danstheater.

Tien dansers van het Nederlands Dans Theater deden dit jaar mee aan de choreografische workshop en presenteerden hun werken in een voorstelling ten bate van het Tibetan Youth Congress in Shimla in India, een organisatie die met de verworven gelden een basisschool voor in ballingschap levende Tibetaanse kinderen in India wil opzetten. Twee sympathieke initiatieven die een betere publicitaire campagne hadden verdiend.

Wat sterk opviel in deze voorstelling was de gedrevenheid van makers en uitvoerenden en de hoge danskwaliteit die over de hele linie tentoon gespreid werd. Dat de tien korte werken choreografisch gezien niet allemaal even belangwekkend bleken, is wat mij betreft minder relevant dan de constatering dat ze stuk voor stuk van vakmanschap getuigden. Alle deelnemers weten uitstekend met beweging om te gaan, al werd duidelijk dat niet iedereen de inventiviteit en eigenheid in huis had die een ware choreograaf van node heeft.

Sommigen, zoals Ulrike Lytton, Dylan Newcomb en Kevin O'Halloran, vertilden zich aan de ideeën. En het ongetitelde werk van Robert Dungey en Martin de Waal steunde louter en alleen op de kostumering en de persoonlijkheid van de drie danseressen, die niet meer te doen kregen dan in een flamboyante, op de showbusiness geïnspireerde outfit over het toneel te paraderen. Debutant Gaby Baars koos verrassend voor een puur klassiek idioom, al gaf hij zijn duet De rode schoentjes een eigentijds tintje mee door de nuchtere ironische aanpak.

De muziekkeuze van Booming Support en een vlotte kostumering die de traditionele ballerina-tutu van zijn romantisch prinsessedom ontdeed door harde glitterende lijnen en het stevige, zwarte korte broekje dat er onderuit kwam. Zane Booker lardeerde zijn trio 9 north preston op Steve Reichs muziek Drumming II met vlotte tapdans en ritueel aandoende fragmenten, waarbij de vrouw de haren door een kom water zwiept. De idee bleef echter in de bedoelingen steken. Dat was niet het geval bij het uiterst korte, heldere en pittige werkje No name op muziek van John Lurie dat Johan Inger maakte. Een duet dat eigenlijk een solo werd, omdat de man uiterst doende was de aandacht van de vrouw op te wekken, terwijl die onder al zijn activiteiten letterlijk onbewogen bleef.

Interessant waren de bijdragen van Martin Müller en Martin Corri met respectievelijk het duet Right before bedtime en het trio Kisses, tears and smiles. Het eerste door de verrassende bewegingstaal, het tweede door de goed getroffen sfeer, de karaktertekening van de drie vrouwen en het doelmatig gebruik van teksten van Wordsworth en Shakespeare. Kisses, tears and smiles zou op het repertoire van NDT 2 niet misstaan.

Het sterkste uit de bus kwam Satchinananda van Paul Lightfoot, begeleid door onderdelen uit een katholieke mis en het befaamde Jesu, joy of men's desiring van Bach. Hij schopte flink tegen de hypocrisie aan van heilige liefde en benadrukte een onverbloemde erotiek. De vorm waarin hij dat doet is boeiend en niet ontbloot van humor. Compositorisch zit het werk goed in elkaar met fraaie overgangen van de drie getergde mannensolo's naar de drie gepassioneerde duetten. Hier is een choreograaf aan het werk bij wie je nu al verwachtingsvol uitkijkt naar een volgende creatie. Ook van Satchinananda zou het jammer zijn als het bij deze eenmalige uitvoering bleef.