Freedy Johnston heeft alleen succes in Nederland; Covers met overtuiging

Concert: Freedy Johnston & Band. Gehoord: 23/5 Tivoli, Utrecht. Herhaling: 25/4 Melkweg, Amsterdam; 26/4 Vera, Groningen; 29/4 Rotown, Rotterdam; 30/4 Para, Breda; (Tournee tot 10/5)

Voor de tweede maal dit jaar is de Amerikaanse zanger/songschrijver Freedy Johnston op zo'n uitgebreide tournee door Nederland, dat geen clubhuis lijkt te worden overgeslagen. Nederland is dan ook het enige land waar Johnston succes heeft. Misschien gaat het met Freedy Johnston net als met John Hiatt indertijd en wordt Nederland het bruggehoofd van de waardering die in eigen land nog op zich laat wachten.

Freedy Johnston kwam onder de aandacht toen zijn debuut-lp The Trouble Tree hier vorig jaar werd uitgebracht. De plaat was toen al een jaar oud. De onlangs verschenen opvolger, Can You Fly, heeft dan ook een heel ander geluid. Verschillend is vooral de uitvoering van de nummers. Op Can You Fly worden de songs niet meer rauw en agressief gebracht, de begeleiding is mooier uitgewerkt. En net als bij sommige portretten de blik wordt afgeleid door een achtergrond die interessanter is dan het afgebeelde gezicht, legt Johnstons stem het soms af tegen de geluiden er om heen. In een nummer als Responsible is zijn onvaste, hoge stem met het knauwende accent bijna een dissonant in de schoonheid van de steel-gitaar en de rustig klappende snaredrum.

Voor de tournee heeft Johnston een nieuwe band verzameld, die donderdagavond met enige onwennigheid aan het optreden begon. Gitarist Marshall Crenshaw, zelf ook zanger/songschrijver, speelt consequent met zijn rug naar het publiek. Maar hoe verveeld zijn houding ook lijkt, zijn spel is soepel en de solo's hebben een mooi donker blues-geluid. Ze geven Johnston dezelfde concurrentie als de begeleiding op Can You Fly.

Johnston speelt slaggitaar en zingt beheerst zijn nummers. Naar verloop van tijd werd de band losser. Vooral de covers werden met overtuiging ingezet, Cinnamon Girl van Neil Young, I'll Take You There van de Staple Singers en Wild Thing van de Troggs. Ook door de bijval van het publiek dat Johnstons repertoire goed bleek te kennen, groeiden de bandleden tijdens het concert naar elkaar toe. Wat begon als vier individuen op een podium, eindigde als een volwaardig kwartet.