Persiflages die in gegiebel eindigen

Voorstelling: Kom onmiddellijk thuis! door Radetzky (Nannette Mees, Mirjam Oldenhave, Vincent Gladdines en Mattie Poels). Gezien: 21/4 in Klein Bellevue, Amsterdam. Aldaar t/m 25/4, daarna elders.

De wezenloze humor, veroorzaakt door gespeelde lijzigheid en gekunstelde onkunde, vormt al geruime tijd een populaire subcategorie in het cabaret. Nannette Mees en Mirjam Oldenhave hebben daarvan enkele seizoenen, onder de naam Magnolia, terdege meegeprofiteerd. Nu verschijnen ze in een nieuwe formatie, die dezelfde koers vaart: een schier eindeloze reeks persiflages, in telkens andere bespottelijke uitdossingen en allemaal in het teken van de ironie. Niets komt uit het hart, bij alles is de knipoog ingebouwd.

Enkele van die parodieën - een nostalgisch cabaretliedje inclusief precieuze mouvementen, een luisterliedje met gitaar (De landkaart van mijn leven), een Vlaamse chansonnier en een sekte vol lege blijheid (Heb je jezelf al bedankt vandaag?) - zijn aardig getroffen, omdat de typering klopt en de vier Radetzky-leden capabel genoeg zijn om het gepersifleerde genre te beheersen. Maar wat zich daar tussendoor afspeelt, is lang niet gericht en geraffineerd genoeg om doel te treffen. De meeste nummers zijn elders al honderd keer beter gedaan, gaan als een nachtkaars uit, eindigen in gegiebel of worden onderbroken door een lang uitgesponnen quasi-meningsverschil.

Het resultaat is een brokkelige voorstelling zonder kern, een aaneenschakeling van kwinkslagen zonder inhoud of brille (“De opbrengst gaat naar Schele Artsen zonder Lenzen!”) en persiflages die maar half zijn uitgewerkt. Ik zat de hele avond naar een façade van geforceerde guitigheid te kijken en dacht: mij niet gezien.