Ik denk dat het me niet veel kon schelen waarom ...

Ik denk dat het me niet veel kon schelen waarom Connie niet meekon. Ik weet nog dat ik dacht: als ik niks vraag, kan ze dat evengoed als een blijk van vertrouwen opvatten. Hoe dan ook, ik vroeg niks en zij van haar kant, zij scheen ook nog maar weinig vragen te hebben. Of ik echt van plan was weg te gaan, vroeg ze enkele malen. Als ik dan ja zei, was het net of ze even terugdeinsde, alsof ze een paar stappen achteruit ging om de situatie beter te kunnen overzien. Maar daar bleef het bij.

Op de dag van mijn vertrek had ze mooie, eenzame ogen. Ze droeg een rok tot net onder de knie en haar benen deden een beetje aan Wimbledon denken.

Waar we heengingen wist iedereen: we vlogen naar Venetië. Dat daarvoor een voordelig arrangement was getroffen met onze nationale luchtvaartmaatschappij wisten er al veel minder. En wat we daarginds gingen doen wist behalve ik niemand. We zouden er een manier bedenken om te verdwijnen. Ik had genoeg geld vrijgemaakt voor een aantal jaren van volstrekt verwerpelijke luxe. Daarna zou ik Het Vervolg Op Mijn Requiem schrijven, wat zonder twijfel de middelen zou verschaffen voor nog een aantal van die jaren.

De reis begon in een ziekenwagen - idee van Wanda! Bij de nadering van Schiphol werd ik nog eens lekker ingestopt, zodat alleen mijn pipse smoeltje zichtbaar bleef. Ik voelde me een jaar of acht, ik voelde me goddelijk.

""Klaar?'' vroeg Wanda.

""Dan gaan we'', besliste Dingeman.

Toen ging de deur open en meteen streek een zwerm persmuskieten op ons neer. De één schreeuwde nog harder dan de ander, wat het prettige effect had dat ze geen van allen verstaanbaar waren. De fotografen onder hen bewerkten elkaar met hun camera's en ellebogen. De politie moest eraan te pas komen om ruimte te maken.

Dingeman duwde de brancard aan het voeteneinde naar de vertrekhal, Wanda bleef bij het hoofdeinde. Er ging een donderend applaus op. In mijn argeloosheid dacht ik: wat een drukte vandaag. Maar toen ik de grijns van Dingeman zag, begon ik te begrijpen dat het zo georganiseerd was, dat al die mensen, die duizenden, speciaal voor mij gekomen waren. Die wilden tegen hun kleinkinderen kunnen zeggen dat ze het afscheid van Verdamme nog hadden meegemaakt! Ik wurmde mijn hand boven de dekens uit en zwaaide. Het applaus ging over in gejuich.

Mijn positie was eigenlijk bijzonder comfortabel. Ik lag gewoon op mijn rug en keek naar het plafond, dat was versierd met slingers en ballonnen, allemaal blauw. Nu en dan boog zich even iemand in mijn gezichtsveld. Dat bleek dan een vertegenwoordiger van de luchtvaartmaatschappij te zijn. Of de bisschop van Haarlem. Of Connie. Of Guus Liguster. Of een kerel, die in mijn gezichtsveld niets te zoeken had en met harde hand verwijderd werd. Ze glunderden allemaal, behalve Connie, Connie keek bezorgd.

""Ga je echt weg?'' vroeg ze.

""Ja'', zei ik en toen deed ze een paar stappen terug, tot ik helemaal niets meer van haar kon zien. Toen nam ze een pistool uit haar tasje en haalde ze drie, vier keer de trekker over. Connie!

De menigte nam een ogenblik stilte in acht, raakte vervolgens in paniek en brak gillend naar buiten; negen gewonden, waarvan drie ernstig.

Connie liet het pistool vallen en ging zich op haar vuist staan bijten. Guus Liguster brulde om een fotograaf. Wanda lag op de grond; zij had zich in de baan van het schot geworpen, maar het schot was al voorbij.

Wat mijzelf betreft - ik zweefde een tijdje tussen hemel en aarde en sloeg toen met een knal in mijn borst op het plaveisel. Ik overleed ter plaatse en mijn geloofwaardigheid noopt mij dit relaas met deze mededeling te beëindigen.

(slot)