Eindhoven; Hasj-taxi brengt softdrugs bij directeur en invalide aan huis

EINDHOVEN, 18 APRIL. Johan C. (34) zag het aan met lede ogen. Als zijn vriendenkring bij hem thuis een stickie kwam roken, werd in een moeite door de ijskast geplunderd en stonden zijn gasten midden in de nacht ook nog eens luidruchtig bij de buren tegen het huis te plassen. “Toen heb ik gezegd, we sluiten de tent en in het vervolg kom ik wel naar jullie toe.”

Dat betekende ruim twee jaar geleden de geboorte van de hasj-taxi, het softdrugs equivalent van de pizza-koerier. Deze week werd Johan vrijgesproken door de politierechter in Eindhoven, hij mag zijn klan- tenkring aan huis blijven bedienen. “Maar die officier begon meteen te roepen: Appel, appel”, zegt hij bedrukt.

Het is de reden waarom hij niet tevreden is dat sommige kranten zijn volledige naam hebben afgedrukt, hij is toch zeker nog een verdachte. “Als ze me op de televisie willen hebben”, kijkt hij in de toekomst, “doe ik dat alleen met een verdraaide stem en zo'n balkie voor mijn ogen.”

Voordat het mogelijke hoger beroep aan de orde is, wil hij nu alles piekfijn regelen. “De Sociale Dienst heeft een aangetekende brief van me gehad dat ik geen geld meer hoef en volgende week woensdag heb ik een afspraak bij de fiscus.” Ook worden er nu contracten opgesteld voor zijn chauffeurs en telefonistes. “We bemoeien ons beslist niet met de verkoop van hard drugs en wie verkoopt aan jongeren onder de achttien jaar staat meteen op straat.”

Hij leerde het vak in zijn geboortestad Den Haag. “Daar werkte ik in een koffieshoppie en omdat ik een joviale jongen ben, draaiden ze daar binnen een maand een omzet van 1.200 gulden per dag.” Zijn omzet in Eindhoven taxeert hij op 700 gulden bruto per dag. In Tilburg en Den Haag heeft hij nu ook mensen aan het werk, maar dat levert nog weinig op. De mondreclame moet nog op gang komen, want zelf reclame maken op welke manier dan ook is onwettig. Anderen zijn in het verleden op die gronden veroordeeld.

Via een doorschakelsysteem komen alle bestellingen binnen in Eindhoven. “Zo weet ik dat die jongen in Den Haag gisteren drie klantjes heeft gehad. Hij kan wel rommelen met het aantal verkochte stukkies, maar dat is een kwestie van vertrouwen.”

De stuff komt van vier kwekers uit eigen land. “Dat is goed voor de Nederlandse economie, er gaat geen cent naar Marokko hoor.” En op de naïeve vraag waar de toeleveranciers hun bedrijfjes hebben opgezet, luidt het antwoord in plat Haags: “Die zijn wijd en zijd verspreid.”

Wat onderscheidt zijn verkoopmethode van de traditionele handel via koffieshops. “Eén van onze belangrijkste handelsaspecten is dat wij discretie verzekeren, daaraan was behoefte. Een directeur van Philips die blowt, wil natuurlijk niet worden gezien in een koffieshop. Net zo min als een conciërge op een middelbare school dat kan maken, die overdag de leerlingen uit het fietsenhok schopt als ze staan te blowen. Voor die mensen worden de zaken bij hen thuis afgehandeld en klaar is kees. Maar we brengen ook wel een stukkie stuff bij iemand die in het ziekenhuis ligt. Daarop hebben ze geprobeerd me te pakken, maar ik lever natuurlijk niet aan longpatiënten. Wel zitten er ouwe en invalide mensen in het klantenbestand. Op andere momenten sta ik stuff te verkopen in een huis van een half miljoen.”

Het stoort hem wel dat nu in de publiciteit komt dat hij wordt gedoogd, anderen zullen gaan meeprofiteren van zijn initiatief. “Ik ben degene die in het licht is gaan staan en daaraan heb ik eigenlijk geen be- hoefte.”

Van origine is hij slager. Ook heeft hij als seizoenarbeider in Schot- land vijf jaar geleden 70.000 bomen geplant voor een "duppie per stuk'. Het liefst wordt hij kunsthandelaar. “Ik heb de beste connecties van de hele wereld. Multimiljonairs met schilderijen van Renoir en Degas. Ik wil Nederland ook best promoten, maar dan moeten ze me wel m'n gang laten gaan.”