Arden

Eén van de voordelen van een Militaire Oefening was altijd dat je niet wist waar je heen ging, of voor hoelang, wat er allemaal ging gebeuren en dat het allemaal best in orde kwam, want je had je natje en je droogje bij je, je slaapzak, je keuken en je onderhoudsgroep, dus laat de kat maar komen.

Het was eigenlijk een soort vakantie. Buiten, gezelligheid, je had alleen met licht en donker te maken en de nabije toekomst was volstrekt ongewis. Elk moment kon het signaal Te Paard! klinken.

Vandaar dat ik een liefhebber ben van mysterietochtjes. Bij het groepje waarmee ik wekelijks trim heerst nu de gewoonte dat twee ons hun tochtje voorbereiden - de andere twee weten van niets en krijgen alleen maar opdrachten (""neem waterdichte laarzen, een zwembroek, een fluitje, een zakmes en een stevig touw mee'').

Omdat wij aan de beurt waren hadden we voor het vorige weekeind wandelen door de Ardennen bedacht. Bij Pied à Terre schaften we een boekje aan uit de serie G.R. (staat voor Grande Randonnée) nr. 57, die langs te Ourthe-vallei voert. Daar loopt ook een lokaal treintje. Ik had nog stafkaarten aangeschaft van het gebied zodat we echt niet fout konden lopen. De vrijdag bleek zo zonnig dat ik het kompas thuis liet.

Het Belgisch Verkeersbureau-nummer in België had voor ons een hotel besproken voor de eerste avond in Hamoir, maar van Bomal (volgens het wandelboekje stampvol hotels en pensions) wist men niks. Nee hoor, het had ook geen zin de Nederlandse vestiging te bellen, die hadden immers hetzelfde boekje.

Mijn collega-organisator ging toch maar even langs. En daar bleek dat men wel degelijk een adres in Bomal had, zij het een kilometer uit het centrum, in Juzaine. Ze gaven ook een fotokopie mee van de betreffende vertrektijden uit het enig aanwezige spoorboekje. Kopen kon niet want ze hadden er nog maar één.

Om de anderen tot het laatst te misleiden reden we na het ochtendspreekuur van de dokter via Eindhoven, Hasselt en Sint Truiden naar Hamoir, naar Hotel De la Post, naast het station.

Eert maar naar de kamers, die omgewisseld moesten worden want er stonden 2-persoons bedden. (De jongen zei nog dat ze geen kamers met twee bedden hàdden.) Ik moest snel weg om de rugzakken naar de lunchplaats en het hotel van de volgende avond te brengen, plus het spel voor de zaterdagavond, Black Box; nog nooit gespeeld. Omdat mijn kamergenoot lang op de kamer bleef werd ik maar een kwartiertje gemist, terwijl ik op hoge snelheid langs doodlopende bergweggetjes scheurde. ""Ik heb het hoor'', loog ik bij terugkomst.

De eigenaar had, niettegenstaande het feit dat we de enige gasten waren, aangedrongen op meteen bestellen en in mijn afwezigheid had deze een snoek aangepraat, voor vier personen. Leuk wijntje erbij, laat mij m'n gang maar gaan, die trant. (Mijn metgezellen wilden zich nu eens niet echt Nederlands opstellen en vragen wat het dan wel kostte, zodat de prijs voor vier man op achthonderd gulden uitkwam, de volgende morgen.)

Ik persoonlijk bestel nooit paté vooraf en zeker geen snoek, sinds ik er eentje van zeventien pond ving in de Oranjekom in Vogelenzang in mijn zesde jaar. De snoek heeft meer graten dan welke vis dan ook, en hij weet alle pogingen tot fileren te weerstaan. Sterker nog, al dood weet hij nog te bijten.

Waarom de Pinot Noir vijfenzeventig gulden moest kosten weet ik niet, ook niet waarom ausgerechnet dit hotel het beste hotel werd van de CNN-hotels in 1990.

Hoe laat kunnen we ontbijten? Negen uur.

Dat vonden we te laat. We stonden op half negen en kregen uiteindelijk om kwart voor negen thee en broodjes. We hadden wandelkostuum gelast, met echte wandelschoenen. En de bagage ging in de auto en wij op weg, de twee anderen in de veronderstelling dat we nog voor de lunch weer terug zouden zijn.

We klommen meteen buiten Hamoir (""via een brug dwarsen we de Ourthe'', zei het boekje) naar het uitzichtpunt van Guai en vervolgens naar het Château de Lassus.

Al meteen viel op hoe goed zo'n Grande Randonnée wordt aangegeven. Er is echt geen mogelijkheid te verdwalen. Achterin het boekje staat een stukje stafkaart met de route erop in rood, dus een extra kaart is onnodig. Foute afslagen zijn voorzien van een kruis gevormd door een wit en een rood streepje en op de route zelf staan de twee dwarse streepjes in overvloed. Profielzolen zijn wel noodzakelijk en na regen droge sokken vanwege doorwaardbare plaatsen. De Ourthe kan zo maar een meter of twee, drie hoger worden en het smalle pad voert er soms vlak langs.

Je ontmoet op deze manier afgelegen plekken waar je heerlijk kunt eten - aan het water - en kleine kasteeltjes net overgenomen door een jong stel en omgetoverd in een idyllisch hotelletje. Na de grote verbazing dat we niet teruggingen maar eten en slapen in Le Vieux Moulin in Juzaine, speelden we Black Box, een aardig spel met vragen-aan-elkaar dat wel met dames erbij gespeeld moet worden (vraag: Met wie zou u weleens een modderbad willen nemen?).

Zondag om half negen weg, weer een forse klim naar Bomal en zelfs op een weiland nog af en toe een steentje met het wit/rode merkteken. We ontmoetten een groepje dames (""Is het nog ver? vroeg de laatste) en in een blazer gekleed (Utrechts?) dispuut (""Nee, een stok is goed. Zonder stok ben je niks in de Ardennen'').

In Durbuy, op deze zonnige zondag, honderden auto's, maar wie daar doorheen loopt zoals wij, rugzakken op, kaart in de hand, voelt zich apart, far from the Madding Crowd, met een lichte afkeer van verkeer en parkeerplaatsen. Na vijf minuten waren we alweer uit het stadje, honderdvijftig meter klimmend naar het uitzichtpunt over de "kleinste stad van de wereld' (stadsrechten sinds 1331) en weer verder naar het zuiden.

We zouden de trein nemen in Baveux, na de lunch. Ik zeg expres zouden, want toen we tien minuten voor vertrek op het station kwamen reed de trein net weg. De gefotokopieerde dienstregeling van het Belgisch Verkeersbureau bleek verouderd. Omdat de volgende trein twee uur later ging, moesten we een taxi nemen. Een nogal dom einde van een geslaagd weekeind.

Moraal: U kunt zich volledig verlaten op de Grande Randonnée-gidsen en hun door vrijwilligers aangebrachte bewegwijzering - maar niet op de Belgische Verkeersbureaus.