Scapino het best op dreef in teder en subtiel duet

Gezelschap: Scapino Ballet Rotterdam. Nieuwe werken: Perfect Skin, Part III. Choreografie: Ed Wubbe; muziek: Johann Sebastian Bach; decor: Hans Wap; kostuums: Pamela Homoet; licht: Michiel van Blokland.

Scapino meets DAP. Choreografie en toneelbeeld: Daniël Ezralow; muziek: Thom Willems; kostuums: Anita Evenepool en Rob Barendsma; licht: Daniël Ezralow en Benno Veen. Gezien: 15/4 Rotterdamse Schouwburg; 18/4 Den Haag, 19/4 Amsterdam, 20/4 Enschede, 24/4 Zoetermeer, 28/4 Venlo.

De wat oudere danskijker zal een gevoel van nostalgie voelen opkomen wanneer in het nieuwe programma van het Scapino Ballet Rotterdam de deur van het brandscherm opengaat en er een Scapino-figuur naar buiten komt. Vanaf de oprichting van de groep in 1945 tot 1970 was die immers het levend visitekaartje en vormde de brug tussen het jeugdig publiek en het gebeuren op het toneel. Choreograaf Daniël Ezralow laat in zijn voor het inmiddels veranderde gezelschap gecreëerde werk Scapino meets DAP nu een hele groep Scapino's verschijnen. Daarmee hij refereert hij aan een uitspraak van oprichtster Hans Snoek van meer dan 45 jaar geleden: “Het wordt tijd dat de kinderen in Nederland weer kunnen lachen” en aan het feit dat het Scapino Ballet Rotterdam nog steeds niet naar die stad heeft kunnen verhuizen.

Na een onduidelijke scène voor het brandscherm gaat dat omhoog en zien we achter een gazen doek, waarop filmbeelden van Amsterdam en Hollandse landschappen voorbijflitsen, een groep Scapino-figuren driftig op fietsen zitten trappen, als waren zij op weg naar hun nieuwe woonplaats. Zij volgen de wegen die de filmbeelden aangeven en stranden veelzeggend in een tunnel. Theatertechnisch klopt het niet helemaal, maar een leuke vondst is het zeker.

Na dat wat lange begin is het echter uit met de pret. Wat volgt is rommelig, onsamenhangend, oninteressant, lijkt onaf en onuitgewerkt en het geheel gaat ondanks kleurige kostuumwisselingen als een nachtkaars uit. Het was beter geweest om Scapino meets DAP (een onduidelijke verwijzing naar Dikkertje Dap) nog een maandje in de studio te houden en er met straffe hand aan te schaven.

Het best uit de verf kwam de tweede première, het derde deel van Ed Wubbe's grote werk Perfect Skin op composities van Bach en met decors van Hans Wap. Het opent met twee fraaie solo's. Verrassend is de bijna zingende kwaliteit die Wubbe ditmaal in zijn scherp en grillig bewegingsmateriaal brengt en die een hoogtepunt krijgt in het duet dat de twee solisten, Talia Paz en Eytan Sivak, later in het ballet uitvoeren. De subtiele, ontroerende tederheid die Wubbe in dat duet brengt betekent een nieuw facet in zijn werk en levert een boeiende en gave combinatie op van emotie en afstandelijkheid. Ook de groepsonderdelen hebben een speelser, warmer karakter dan wij van de choreograaf gewend zijn. Hij heeft zich ook meer dan voorheen laten leiden door de melodische lijn van Bachs Concert voor twee violen dan louter door de ritmische en compositorische structuur ervan zonder die echter te verwaarlozen. Het resultaat is een uitgebalanceerde choreografie met een constante spanningsboog en harmonieus samengaand met het decor van Hans Wap: een zwart lijnenspel in de vorm van een krakeling op een wit achterdoek.

Part III wordt door de Scapino-dansers mooi en een goed gedanst. Vooral door de twee al genoemde dansers en de derde solist Keith-Derrick Randolph.