Overdadige edelkitsch

Concert: Gavin Friday & The Big No No. Gehoord: 16/4 Vredenburg, Utrecht.

De Ierse zanger Gavin Friday heeft waarschijnlijk ooit een diepe liefde voor het circus opgevat. De man die kitsch en glamour niet schuwt gedraagt zich op het podium achtereenvolgens als spreekstalmeester, clown en dompteur. En als hij een snorretje op zou plakken zou hij ook goed kunnen doorgaan voor de onderste man van de menselijke pyramide.

Toen zijn vorige lp Each Man kills the Thing He loves (1989) was verschenen tourde Friday met een sophisticated orkestje van cello, piano en hobo. Gisteravond werd de muziek door een volledige band uitgevoerd. Het is een verandering die samenvalt met Fridays muzikale ontwikkeling. Op zijn nieuwste lp Adam 'n' Eve zijn de nummers gestroomlijnder dan op Each Man kills. De kreupele ritmes en zware melancholie zijn vervangen door voortvarende drums en synthetische strijkjes. Het is het soort edelkitsch waar de Engelse zanger Marc Almond ook zo dol op is. Maar door Fridays expressieve stem, die op Each Man kills nog in toom werd gehouden, is het sentiment op Adam 'n' Eve overdadig.

Deze rijkdom aan emotie wil Friday bij een concert ook aan het publiek tónen. Daardoor heeft hij de gekunstelde mimiek waarbij ieder gebaar een bedoeling heeft; er moet een emotie onderstreept worden. Zijn bandleden namen soms ook deel aan de act, zoals de gitarist die Friday de kale schedel aanbood voor een kus, maar veelal was het toch Friday die de show droeg. Omgeven door twee snoeren gekleurde kermislampjes, overal aan vastgeknoopte boeketten en blauwefluwelen lappen, leek hij ook nog te willen schokkeren door over Jezus te spreken en zich in het kruis te grijpen.

Muzikaal was het concert niet erg samenhangend; het totaalgeluid werd geen moment een eenheid, en de saxofoon klonk schel.