Limburgse aardbeving krijgt krenterige KRO-minuten

Ja, wat wilde de KRO nu eigenlijk? Twee extra programmaatjes over de Limburgse aardbeving gisteravond, bij elkaar een minuut of twaalf plus een spotje van het Rode Kruis: “U hebt altijd gul geholpen voor gedupeerden in het buitenland, nu hebben landgenoten uw hulp nodig... giro 777.”

Maar het was noch het één noch het ander: te weinig tijd voor een allesomvattende achtergrondreportage en te weinig direct appèl om er werkelijk een inzamelingsactie van te maken. Wordt er in het geheim nog gedelibereerd over zo'n kleddershow met Linda de Mol - of zou het onderwerp volgens de Gooise deskundigen niet voldoende potentie hebben om weer eens een flink beroep te doen op het schuldgevoel van het Nederlandse volk?

Twee keer stond Joost Middelhoff in een verslaggeversjas, met een knopje in het oor, in de Julianalaan in Roermond. Hij deed er niet veel meer dan twee keer een eerder op de dag gemaakte reportage aankondigen. In de eerste daarvan was het herkenbaarheidsgehalte hoog: terwijl de camera rondkeek in hun beschadigde woningen, lieten de bewoners hun emoties de vrije loop. Pas nu begonnen ze zich de omvang van het onheil te realiseren, zei de commentaarstem. Het duurde alles bij elkaar slechts luttele minuten en ik dacht: als de KRO, die deze regio blijkbaar nog altijd beschouwt als exclusief jachtterrein, nu eens de hele avond in Roermond zou blijven en huis aan huis de schade liet zien, dan weet ik zeker dat een groot publiek er urenlang op het puntje van de stoel naar had zitten kijken. Er is weinig zo essentieel als de soliditeit van onze woning; wat die landgenoten is overkomen, spreekt dus iedereen aan. Wèg met die speelfilm van gisteravond, wèg met dat spelprogrammaatje, leid ons rond door Roermond en maak ons de omvang van de ramp duidelijk!

Maar het was alsof niemand goed durfde. Heel wat woordvoerders zeiden te hopen op de solidariteit in de rest van het land, maar geen mens keek rechtstreeks in de camera. Middelhoff draaide er omheen, de voorzitter van het Nationaal Rampenfonds draaide er omheen en de man van het bisdom Roermond draaide er omheen. Halfbakken en halfslachtig, heel anders dan de radio-actie Beurzen open, dijken dicht, die in 1953 onder auspiciën van datzelfde Rampenfonds werd gehouden - toen iedereen het titellied (van Jules de Corte) meezong: Het leeft in alle oorden / van Dokkum tot Maastricht / van hier tot Hindeloopen / Beurzen open, dijken dicht. Dat leverde ruim 137 miljoen gulden op. En ik denk niet dat die krenterige paar minuten van gisteravond óók zo'n effect zullen hebben.