Evenwicht zoek bij Genty's Compagnie

Gezelschap: Compagnie Philippe Genty met Ne m'oublie pas. Regie: Philippe Genty. Choreografie en mise-en-scène: Mary Underwood. Muziek: René Oubry. Gezien: 14/4 in het Muziektheater Amsterdam.

Voorstellingen die onder de naam "dans' worden aangekondigd en gerubriceerd kunnen tegenwoordig nogal wat verwarring scheppen. Voor veel choreografen is dans namelijk niet meer alleen dans, maar spelen ook beeldende kunst, film, het gesproken woord en hedendaagse mime een belangrijke, zelfs overheersende rol. Zo'n multi-disciplinaire voorstelling is de produktie ne m'oublie pas (vergeet mij niet) die de compagnie Philippe Genty in het muziektheater brengt. Twee jaar geleden trad het gezelschap daar ook op met het theatrale Dérives (op drift). Genty is van oorsprong grafisch kunstenaar maar besloot in 1961 die wereld achter zich te laten en te gaan reizen. Om aan de kost te komen nam hij een paar zelfgemaakte poppen mee, gaf daar voorstellingen mee en werd gegrepen door de kunst van het marionettenspel zoals dat zich in de verschillende werelddelen manifesteerde. Hij ontwikkelde zich tot een important maker van theatrale spetakelstukken met een poëtische melancholieke ondertoon. Ne m'oublie pas heeft als thema herinnering. Schijnbaar verloren herinneringen die toch vanuit de verborgen hoeken van de geest een weg uit de vergetelheid zoeken. Het beginbeeld is intrigerend. Een opbollend, wit golvend doek vult het toneel. Langs de voorkant trekt een piepklein figuurtje, dat een slede voortzeult, voorbij. Het is een kaal, door wind overspoeld sneeuwlandschap waarin een klein huisje zichtbaar wordt met verlichte ramen en een naar buiten komend lichtje dat tevergeefs de aandacht van de voorbijganger tracht te trekken. Onder het verdwijnende doek doemt een groep mensen op, die als vodden over elkaar heen hangen en het hoofd bedekt hebben met een papieren zak. Een grote vrouwelijke aapfiguur verschijnt en tracht de slappe en levenloze lichamen tot actie te brengen. Langzaam wordt duidelijk dat de groep zowel uit mensen als uit poppen bestaat, hoewel de bewegingen van pop of mens nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn. Ze manipuleren elkaar, soms voorzichtig, vaker agressief. Lijven worden gegooid, getrapt, geslingerd, verdwijnen in het niets en doemen weer op. Onvervulde verlangens naar geborgenheid en liefde worden steeds op een andere manier verbeeld. Soms grotesk, soms verstild, maar altijd machteloos. Genty kan geholpen door zijn belichter en effectenontwerpers prachtige en fantasierijke beelden oproepen. Maar in deze in maart in première gegane produktie is het evenwicht zoek. Scènes worden te lang uitgesponnen en effecten worden te voorspelbaar om echt te kunnen blijven boeien. Hoe bekwaam de vijf spelers en twee dansers (je ziet geen enkel verschil!) ook te werk gaan. Een ratjetoe van heel muzikale composities van René Oubry begeleidt de voorstelling, die bij het in grote getalen toegestroomde publiek kennelijk bijzonder in de smaak viel.