Zuivelstaking laat Oranjepudding ongemoeid; Vader gaat aan de slag, terwijl zoon bij poort in staking gaat

WOERDEN, 15 APRIL. De chauffeur van Mona steekt zijn duim omhoog als hij het terrein van de zuivelfabriek in Woerden af rijdt. "Hier gaat weer een vrachtlading Mona-toetjes', betekent het gebaar. In de druilende regen kijkt een handjevol stakers de chauffeur beteuterd na. Met hun staking hebben ze de grootste toetjesfabrikant in Nederland niet op de knieën kunnen krijgen.

Buiten het chauffeursverblijf staat een werknemer van Campina-Melkunie. In andere fabrieken van Campina wordt de opslagcapaciteit geringer, maar bij toetjesdochter Mona kan de melk nog in de tanks. Slechts een derde van de circa negentig werknemers is in staking.

In het chauffeursverblijf zit een blonde man naar zijn collega's bij de poort te kijken. Hij is lid van de Industrie- en Voedingsbond CNV. Samen met twee andere vakbonden kwam de CNV-bond afgelopen zaterdag tot overeenstemming met de werkgeversorganisatie FNZ over een nieuwe CAO.

“Ik ben reuze tevreden over het bereikte akkoord. Een redelijke loonsverhoging, behoud van de automatische prijscompensatie en we hoeven geen vakantie of geld in te leveren als we ziek zijn. En ach, die Vut-leeftijd, de Voedingsbond FNV staakt nu tegen de verhoging van 59 naar 60 jaar, die pas halverwege 1995 ingaat. Waar hebben we het dan over ?”

Bedrijfsleider Henk Verheul: “Buiten staan jongens van 23 jaar die staken tegen een verhoging van de Vut-leeftijd. Tegen de tijd dat zij er aan toe zijn, bestaat die hele Vut waarschijnlijk niet meer. Maar ja, je betaalt 250 gulden contributie per jaar aan de vakbond. Dus staak je.”

Van de tien produktielijnen bij Mona draaien er nu zeven. Zo'n 500.000 "eenheden' (yogidrink en toetjes) worden vandaag geproduceerd. Zonder stakingen zouden dat 650.000 Mona-eenheden zijn, meent Verheul. “Eigenlijk vinden de werkwilligen het wel een sport om zoveel mogelijk te produceren.”

Binnen het bedrijf hebben ze zich dan ook niet onbetuigd gelaten. Waar de Voedingsbond FNV met spandoeken oproept tot staking over te gaan, hangen werkwilligen tussen de bedrijfsmuren hun strijdkreten op. “Mona draait door” en “Laat ze maar dromen, de Oranjepudding zal er komen".

Want dat de consument met Koninginnedag oranjepudding zal eten, dat staat vast. Bedrijfsleider Verheul troont ongelovigen direct mee naar de produktielijnen, waar de Oranjepudding al schuddend in pakken van zes verdwijnt. En wie de zaak nog niet vertrouwt, krijgt ook de lijnen met blikroom voor Saoedi-Arabië en pakken yogidrink te zien.

Het chauffeursverblijf, waar het een komen en gaan van werknemers is, blijkt een geschikte uitkijkpost voor de bedrijfsleiding. De stakers mogen het terrein niet op, ook niet als ze koffie willen hebben of een sanitaire stop moeten maken. Verheul: “We respecteren hun wens tot staken, maar dan wel aan de andere kant van de poort.”

De tweespalt tussen de werknemers leidt soms tot vreemde taferelen. Zo komen vader en zoon 's ochtends in dezelfde auto naar het werk, waarna vader doorloopt naar de fabriek en zoon plaats neemt bij de poort.

Voor het geval de staking volgende week ten einde loopt, heeft Mona een "plan de campagne' op tafel liggen. “Iedereen moet dan weer met elkaar verder”, zegt woordvoerster Ria Veldman. “De verschillende chefs zullen daarom het opstarten van de ploegen intensief begeleiden.”

Maar het zal wel loslopen, denken de werknemers. “Hier heerste altijd een prima sfeer. Veel gezelligheid en de secundaire arbeidsvoorwaarden zijn ook goed”, zegt een chef in het chauffeursverblijf.

Buiten staat een FNV-lid te wenken naar Verheul. De staker doet zijn hand achter zijn oor om duidelijk te maken dat hij niet verstaat wat Verheul terugroept. De staker mag niet over de krijtstreep heen. “Ik weet wel wat hij bedoelt”, lacht Verheul. “Hij geeft zaterdag een groot feest en nu is hij bang dat wij niet meer willen komen. Maar op onze komst kan hij rekenen.”