The Guardian

Iedereen laat zich plotseling zeer lovend uit over Neil Kinnock. Dat is goed: en ook tamelijk hypocriet na bijna negen jaar van ploeteren en frustraties.

Zijn leven aan de top eindigde gisteren met doortastendheid - “een essentiële daad van leiderschap” - en afgemeten welsprekendheid. Hij had een partij overgenomen die kampte met een zenuwinzinking. Hij heeft er aanhoudend, met onverzettelijkheid en uitbundigheid aan gewerkt haar weer in de regering te krijgen - en veranderde en passant van opvattingen omdat hij zag wat noodzakelijk was en omdat hij voortdurend leerde. Hij voerde twee verkiezingscampagnes die als succesvol werden bestempeld, totdat de stemmen werden geteld. Hij was in die negen jaar een goede, geestige en menselijke kerel.