Op weg

Daar sta ik op een zandweg, omringd door kippen, geiten en kinderen, terwijl ik wacht op paard en wagen die mij naar de verzamelplaats, de "gare routier', van Tambacounda zullen brengen.

De nog prille ochtendzon schijnt zacht op mijn gezicht en een tevreden gevoel stroomt door mij heen. Wat ben ik bevoorrecht hier te zijn, in Senegal, dit primitieve leven mee te maken, die prachtige natuur te zien en al die hartverwarmende mensen om mij heen, die mijn aanwezigheid tolereren.

Ik wil van Tambacounda naar Labé in Guinée. Een trip van ongeveer 700 kilometer. Chauffeurs staan op een kluitje bij elkaar en wachten op de passagiers die zich één voor één melden met grote tassen, zakken en manden met etenswaren. Het is negen uur in de ochtend en zoals het ernaar uitziet zullen wij niet voor 12.00 uur met de Ford pickup kunnen vertrekken. Want de bagage moet volgens een bepaalde constructie op het houten rek worden opgestapeld. De stapel is inmiddels vier meter hoog en wordt afgedekt met een stuk zeil en een net, dat weer moet worden vastgesjord met touw en repen rubber die aan elkaar geknoopt worden. Inmiddels staan er zo'n 25 mensen rondom de auto, kinderen hangen aan de rokken van hun moeders en proberen mijn aandacht te trekken. Plotseling roept de chauffeur die er met zijn dreadlocks, zwarte zonnebril en gehaakte baret in de kleuren van Afrika uitziet als Bob Marley: “Montez, montez”!

En daar stappen we in het open bakje van 2 bij 5 meter, met drie houten bankjes van 30 cm breed: twee zwangere vrouwen met twee baby's, een oudere man, een jongen met zijn moeder, een echtpaar met een kleuter, nog zes mannen en drie vrouwen, mijn vriend en ik, twee jongens en de assistent van de bijrijder. Van mijn tevredenheid van daarnet is niets meer over, wanhoop komt er voor in de plaats. Maar een andere manier om hier weg te komen is er niet.

We wisselen onderling wat bananen en zuurtjes uit en dan vertrekken we richting "grote weg'. De zandweg gaat over in een weg van rode aarde, die naarbinnen stuift, elke keer als de chauffeur moet afremmen voor een kuil in de weg, en dat zijn er vele. Weer later rijden we door een droge rivierbedding.

Wat is reizen toch mooi, spannend en avontuurlijk. Maar over het afzien, daar hoor je nooit wat over!