Independent

De verdiensten van Neil Kinnock voor zijn partij gedurende bijna tien jaar, staan buiten kijf.

Met moed en bekwaamheid haalde hij Labour terug van de rand van de afgrond en ontdeed haar van radicale elementen en hun ideologische bagage. Zijn opvolger zal erven wat onder zijn voogdij, een indrukwekkende en gedisciplineerde vechtmachine was geworden. De Labour Partij werd gedreven door zelfverzekerde en idealistische activisten die ervan overtuigd waren dat zij de belangen behartigden van gewone mensen in plaats van zich te verliezen in steriele politieke ijdelheid.

Kinnocks verlies was zo groot omdat zijn partij het niet verwachtte. Het is begrijpelijk als hij in een toestand van ontreddering zou verkeren. Dit is de beste verklaring die men kan hebben voor de beschouwelijke en terugblikkende bewoordingen waamee hij gisterden zijn onstlag aankondigde - waarvan hij hoopt dat het met spoed zal worden aanvaard, "zo snel als de werkzaamheden het toelaten '. Zijn oppervlakkige en bittere analyse van het feilen van de verkiezingscampagne zal tot mythevorming en achterdocht leiden nu Labour juist een diepgaande analyse nodig heeft.

De fundamentele waarheid is dat Kinnock na de verkiezingen in 1987 besloot dat hij de partij-ideologie over eenzijdige nucleaire ontwapening en de antipathie tegen de Europese Gemeenschap overboord moest gooien. Dit waren noodzakelijk veranderingen, maar zij waren niet afdoende. Het "ban de bom' en de afkeer van Europa waren tijdelijke misstappen, maar geen diepe overtuigingen.

Afgelopen donderdag keerde de samenleving zich af van Labours diepste, instinctieve gevoelens over gelijkheid, herverdeling en de rol van de markt. Het nieuwe leiderschap moet dit feit onder ogen zien als Labour ooit nog deel van de regering wil uitmaken. Kinnocks pogingen om simpele excuses aan te voeren voor de verkiezingsnederlaag, doen zijn partij geen goed. Labour moet nu beslissen wat voor partij zij is en wil worden.