Het uniform; Ron van Vliet, Elvis Presley-imitator te Utrecht

“Ik ben als Elvis-imitator nou een maand of vijf, zes bezig. Mijn doelstelling is om zo snel mogelijk aan de top te komen.

Ik heb samen met een kleermaker een pak laten maken, dat precies hetzelfde is als het pak dat Elvis droeg tijdens het concert op Hawaii in 1972. Samen hebben we eindeloos de videoband bestudeerd. We hebben dezelfde stof en stenen uitgezocht en net zo'n brede belt. Verder heb ik adelaars op borst, armen en broek. Laatst heb ik de kraag nog ietsje laten inkorten, want daar had ik hinder van als ik opzij keek. Het Elvis-gebeuren is hartstikke mooi, maar een tweede komt er nooit en te never. Je kan heel leuk verdienen als Elvis-imitator, maar op een gegeven moment houdt het op. Hopelijk krijg ik na mijn optreden in de Soundmix-show wat meer bekendheid. Je moet een goeie uitstraling hebben, het publiek kunnen pakken. Al sta je als God te zingen, als je hoofd er niet uit ziet, dan red je het nooit. Mijn streven is om straks dat pak af te leggen en door te gaan waar Elvis is gestopt. Mijn act bestaat nu nog zo'n beetje uit drie nummers. Het gospel-, country-, blues- en love-repertoire ligt mij wel. Mijn streven is om in dat genre nieuwe nummers te brengen. Via Elvis wil ik dus m'n eigen imago kweken. Een sóórt Elvis, maar dan in de nineties. Mijn zangpedagoge zegt: "Jij bent een natuurtalent, jij moet gewoon je eigen weg gaan.' Mijn stembereik is heel ver. Overal waar ik kom, vinden de mensen me geweldig. Wat ik ook vaak hoor is: "Ik vind jou nog beter dan die grote man uit Amerika. Daar heb ik dan een naar gevoel over. Voor mij is hij De Meester. Ik zit nu ook in de finale van de Grote Prijs van Zandvoort. Het is tot nog toe allemaal liefdewerk-oud papier. Ik werk overdag nog gewoon, als timmerman. Op een gegeven moment moet die roeping eruit, het is een Gave Gods. Ik ben van 's morgens vroeg tot 's avonds laat met muziek bezig. De meeste Elvissen zijn ordinaire imitators. Ik heb een échte Elvis-sound. Ik heb er nooit echt op hoeven oefenen. De heupbewegingen en gelaatstrekken komen bij mij als vanzelf naar buiten. Soms is 't of ik z'n gedachten lees. Mijn postuur komt overeen met dat van Elvis in zijn laatste periode. Alleen zijn het bij mij spieren waar bij hem vet zat. Als je je kop dan ook nog mee hebt, dan ben je Elvis.''