"Dat wordt een tweede hypotheek van 30.000 gulden'

ROERMOND, 14 APRIL. “Ik werd wakker van het lawaai en drukte op de knop van de radio, maar er was geen stroom. Toen ben ik naar buiten gelopen om de autoradio aan te zetten. Na tien minuten hoorde ik een grappige man die meldde dat Ien Dales uit bed was gevallen. In Duitsland waren ze toen al met speciale uitzendingen begonnen.”

Kamerlid, gemeenteraadslid en assuradeur drs. J. van Rey (VVD) is boos op iedereen die de aardbeving in zijn woonplaats Roermond wil afdoen als een lokaal ongeluk. “Waarom is dit geen nationale ramp? Omdat er geen tien doden zijn gevallen of omdat er niet meer schade is dan 100 miljoen? Is vijftig miljoen dan niet genoeg?”

Vanuit zijn kantoor wijst hij naar een appartement aan de overkant van de straat: “Kijk, daar zijn de tegels in de badkamer over elkaar geschoven omdat de muur is gaan werken. Alleen al in die badkamer is de schade tienduizend gulden.” En een medewerker van zijn kantoor komt aanzetten met het voorbeeld van zijn buurman bij wie twee schoorstenen zijn ingestort: “Die moeten over de hele lengte worden uitgekapt omdat de stenen naar binnen zijn gevallen. Dat wordt een tweede hypotheek van 30.000 gulden.”

Van Rey denkt dat het gebrek aan informatiekanalen de oorzaak is geweest van een misverstand: “Binnenlandse Zaken zei dat men niets hoefde te ondernemen omdat de gevolgen heel beperkt waren. Dat hadden ze gehoord van gouverneur Mastenbroek, die zich later beklaagde dat hij zo slecht was geïnformeerd. Maar hij had inmiddels wel tegen Binnenlandse Zaken verteld dat er niet veel meer aan de hand was in Limburg dan een paar omgevallen schoorstenen.”

Bij het assurantiekantoor van Van Rey zijn al honderd meldingen binnengekomen van gedupeerde klanten, ook al weten die dat er bij de verzekering niets te halen valt. Van Rey heeft daar ook Kamervragen over gesteld: “Hoe is het mogelijk dat alle brandverzekeraars met elkaar hebben kunnen afspreken dat niemand een klant mag verzekeren tegen aardbevingen of vulkanische uitbarstingen, terwijl dat toch in strijd is met alle Europese regels over mededinging? Dat is nota bene aangemeld bij Economische zaken en Financiën, maar die hebben tot nu toe niets gedaan. Als ik eerder geweten had dat je in omringende landen wel van die verzekeringen kunt afsluiten, had ik al heel wat klanten een plezier kunnen doen.”

Ook in Herkenbosch, het dorp dat het zwaarst getroffen is door de aardbeving, beginnen gedupeerden zich steeds luider te beklagen dat zij door de natuur worden gestraft. Her en der wordt met angst het gescheurde stucwerk losgepeuterd om te zien of de muren het hebben gehouden. De eigenaar van het plaatselijke café annex feestzaal met de naam Dr. Biermanshuis, staat te kijken hoe zijn schoorsteen naar beneden wordt gehaald. Hoe groot de schade is weet hij niet, maar hij vreest het ergste. In de feestzaal is de muur overlangs gescheurd. Met enige spijt vertelt hij dat Dr. Biermans, een plaatselijke avonturier die in het begin van de eeuw in Afrika fortuin heeft gemaakt met de aanleg van een spoorlijn en op de koop toe de dochter van de eigenaar trouwde, niet meer leeft. De beroemdste bewoner van het dorp kwam in de jaren dertig even terug in Europa om in Duitsland een doctorstitel te kopen en in Herkenbosch een reputatie als weldoener te vestigen. Hij betaalde het herstel van de kerk en liet later een parochiezaal bouwen die wegens verliezen moest worden verkocht aan een bierbrouwer. De opbrengst van de verkoop is inmiddels op, Dr. Biermans is dood en de bierbrouwer sponsort wielerraces.

Bij de pastoor heeft zich alleen een protestantse gemeente uit Schoonhoven gemeld om te helpen de zwaar beschadigde kerk te herstellen. De eigenaar van het Dr. Biermanshuis is boos dat de regering het laat afweten: “Wij liggen hier in Limburg weer eens aan de laatste mem”, moppert hij.