Sonny Bono: van popster tot politicus

Zijn ambtstermijn als burgemeester van Palm Springs zit er bijna op, maar Salvatore Bono wil hogerop en mikt nu op een zetel in de Senaat. “Sonny ain't no Clint”, maar iedereen kent hem. En dat helpt.

Terwijl Palm Springs - de Californische oase waar Bob Hope, oud-president Gerald Ford en crooner Frank Sinatra resideren - zich opmaakt om op 14 april een nieuwe burgemeester te kiezen, strijdt Sonny Bono om een Republikeinse zetel in de Amerikaanse Senaat. Nu ligt hij zo'n 10 procent achter op zijn opponenten, de conservatieve Tom Campbell uit het Silicon Valley-dorp Palo Alto, en de meer liberale voormalige omroeper Bruce Herschensohn, maar daar staat tegenover dat 92 procent van de kiezers zijn naam kent. Politiek zit hij tussen zijn beide rivalen in. Hij is tegen abortus en voor het ondernemerschap.

Volgens Gary Jacobson, docent politieke wetenschappen aan de Universiteit van Californië in San Diego, appelleert Bono aan “kiezers die niet buitengewoon politiek gemotiveerd zijn”. “Onzin”, zegt zijn campagne-voorlichtster in Palm Springs. “Sonny appelleert aan het hele Amerikaanse electoraat. Men heeft schoon genoeg van politici en hun valse beloften.”

Velen die hem de afgelopen vier jaar de gemeenteraad hebben horen toespreken, twijfelen aan zijn verstandelijke vermogens, doch Mayor "Sunny' Bono is zo langzamerhand wel gewend aan beledigende karakteriseringen als "nouveau riche', "tan' en "pleasantly superficial'. Maar er is ook waardering voor zijn beleid. Zo wist hij een begrotingstekort van 2,5 miljoen dollar weg te werken door grond te annexeren waarop een windmolen elektriciteit genereert, hetgeen Palm Springs maar liefst 1,6 miljoen dollar aan revenuen zou hebben opgeleverd. Ook startte hij een ambitieus hotelproject van 500 miljoen dollar en een inmiddels populair filmfestival.

Voor de financiering van zijn nieuwe campagne zorgden de (vermogende) inwoners van Palm Springs, zodat Bono nu alleen nog maar de rest van Californië voor zich moet zien te winnen. Afgelopen donderdag, zo meldt zijn voorlichtster monter, is Sonny aan een tournee begonnen door Noord-Californië en langs de de kust. Bono zal moeten bewijzen dat hij meer is dan de mannelijke helft van het eens zo populaire zangduo Sonny & Cher. Zijn voormalige echtgenote is inmiddels heel wat beroemder dan hij. Een pijnlijke aangelegenheid, vooral omdat deze filmdiva Democraten stemt. “Ik kan heus wel op eigen benen staan”, zegt Bono.

Een popster als senator? Na Ronald Reagan lijkt alles mogelijk. Tijdens de presidentsverkiezingen in 1980 gold nog de "equal time rule': president Carter had recht op evenveel zendtijd als de toenmalige presidentskandidaat Reagan, van wie de ene speelfilm na de andere werd uitgezonden. Inmiddels heeft de Federal Communications Commission - een regulerend orgaan in omroepland - deze regel ongeldig verklaard en mag het televisiestation Fox op 3 juni, een dag voor de Californische voorverkiezingen, zonder verdere verplichtingen de speelfilm "Hairspray' uitzenden, met Sonny Bono en Pia Zadora.

De carriëre van Bono, zo blijkt uit zijn autobiografie And The Beat Goes On (Pocket Books, 1991), valt in één zin samen te vaten: from pasta to politics. Salvatore Bono werd 59 jaar geleden in Detroit uit Italiaanse ouders geboren en verhuisde op zevenjarige leeftijd naar Los Angeles. Na zijn eerste huwelijk hielp Sonny verkeersbruggen bouwen die nu naar Disneyland leiden, bezorgde vlees voor het L.A. Vleesch Bedrijf en schreef tussen de bedrijven door een aantal songs aan zijn zangidool Frankie Lane. Zo rolde hij automatisch het platenvak in, aanvankelijk als rechterhand van de excentrieke platenproducer Phil Spector. In die tijd leerde hij ook Cher (LaPiere) kennen. Niet in de laatste plaats dankzij het zogenoemde Unisex-imago (zelfde kleren en kapsel) werd het duo wereldberoemd met een megahit als The Beat Goes On.

Jarenlang leefde het duo in zeer luxueuze omstandigheden in Bel Air. Daarna sloeg het noodlot toe: de platen verkochten niet meer, hun speelfilms flopten, de belastingdienst eiste een paar ton op en het huwelijk strandde. Tot in de jaren tachtig bleven zij echter samen optreden in televisieshows en in clubs in Las Vegas.

Maar vergane glorie is ook niet alles en Bono liet in Los Angeles de Mexicaanse taco Chicken Olé tot een Italiaanse trattoria vertimmeren. "Bono's' trok veel bekijks. Een tweede Bono's in Houston, Texas, moest echter al snel weer worden gesloten en ook in Los Angeles was het spoedig gedaan. Met zijn inmiddels vierde vrouw trok Bono zich terug in Palm Springs, waar een minder in het oog springend eethuis verrees en Bono zijn vakantiehuis liet verbouwen, wat hem op allerlei gemeentelijke reprimandes kwam te staan.

Toen klagen bij burgemeester Frank Bogart niet meer hielp, besloot hij als een moderne Don Quichotte de bureaucratische molens van het gemeentelijke "old boys-network' te bestrijden en zich kandidaat te stellen voor het burgemeestersambt. Voor campagne-adviezen wendde hij zich tot Clint Eastwood, toen nog burgemeester van Carmel, ook al een paradijs voor "upperclass Californians'. Ondanks schampere opmerkingen van Bogart (“Sonny ain't no Clint, Sonny's a big nothing”), werd Bono in 1988 voor vier jaar als burgemeester van Palm Springs gekozen. Ongetwijfeld had hij dat mede te danken aan zijn televisie-reünie met Cher, luttele dagen voor de verkiezingen.

Ditmaal zal zijn ex-vrouw hem niet uit de brand kunnen helpen. Cher is aan een wereldtournee begonnen en staat volgende week zaterdag in de Rotterdamse Ahoy.

Maar bij het campagnebureau in Palm Springs is men er stellig van overtuigd dat Sonny het ook zonder Cher zal winnen. “Zijn rivalen beginnen in de polls terrein te verliezen”, zegt Bono's voorlichtster. “En omdat iedereen Sonny's naam kent, kunnen we ons volledig concentreren op de inhoudelijke aspecten van zijn campagne.” Zoals de economie, de gezondheidszorg, het onderwijs en Bono's stokpaardje: het terugdringen van de bureaucratische papiermolen, een federale bezuinigingsoperatie waarmee 8 miljard dollar zou kunnen worden bespaard. Het bureau waakt er wel voor dat Bono zich niet teveel als politicus manifesteert. “Iedereen die hem hoort praten, vindt hem aardig.”

Foto: Sonny Bono tijdens de persconferentie waarop hij zijn kandidatuur voor de Senaat bekend maakt.