"Goh', roept Kirsten verbaasd uit, "lezen jullie soms de krant?'

Al vroeg zit het tweekoppig Junior Team bestaande uit Barbara (22) en Kirsten (22) in de trein naar Harderwijk. Het derde lesuur worden ze verwacht op het Christelijk College Nassau-Veluwe, want vandaag staan de twee studentes Europese Studies voor de verandering zelf voor de klas. Ze zullen de leerlingen van 4 VWO het een en ander uit de doeken doen over Europa '92.

Maar lerares Frans Evelien van Laar heeft Barbara en Kirsten ook uitdrukkelijk gevraagd iets te vertellen over hun ervaringen in Tours (Fr), waar ze na hun eindexamen een jaar Frans hebben gestudeerd. Wie weet kunnen ze een paar twijfelende leerlingen overhalen om Frans in hun pakket te nemen. Want voor die keuze staan de vierdeklassers op dit ogenblik. "Ongeveer eenderde van de leerlingen besluit Frans als eindexamenvak te nemen', vertelt Van Laar, "de meesten vinden het een lastige taal, waar je hard voor moet werken. En als ze op vakantie in Frankrijk zijn valt het nog tegen wat ze kunnen zeggen ook.'

Gedurende een aantal weken wordt op het Christelijk College Nassau-Veluwe extra aandacht aan Europa '92 besteed. Een project dat zich uitstrekt over de vakken Frans, Duits, economie en geschiedenis en afgesloten wordt met een tripje naar Brussel. Van Laar kwam op het idee om Barbara en Kirsten naar school te halen omdat het onderwerp Europa '92 bij veel leerlingen een gevoel van saaiheid oproept. Twee leuke, ondernemende studentes zouden misschien wat meer enthousiasme voor de Europese zaak los weten te maken.

Dat is precies de gedachte die aan het Junior Team ten grondslag ligt, het "jongeren-voor-jongeren-idee'. Het Junior Team, dat een half jaar geleden werd opgericht door het Europa Centrum in Den Haag, bestaat uit een groep van ongeveer 25 studenten. Ze zijn allemaal internationaal georiënteerd door studie en verblijf in het buitenland. Ongeveer eens per maand bezoeken ze een school. Ze doen dat vrijwillig, de OV-kaart brengt hen overal gratis naar toe. Als tegenprestatie mogen ze in juli een weekje naar Straatsburg.

"Het is natuurlijk wel de bedoeling dat we Europa een beetje promoten', zegt Kirsten, "maar daar staan we ook achter. Juist voor deze scholieren is het hartstikke belangrijk. Tegen de tijd dat zij 25 zijn, zijn alle grenzen open. Zij moeten het Europa van de toekomst gaan maken.'

De eerste keer dat ze voor de klas stonden waren ze behoorlijk zenuwachtig. "Je weet zelf hoe kinderen kunnen zijn', zegt Barbara. "Sta je daar met een rood hoofd'. Nu ze hun verhaal al een aantal keren gedaan hebben en zelfs een keer applaus in ontvangst mochten nemen, is de plankenkoorts grotendeels verdwenen. "Bovendien, wij weten gewoon meer over Europa dan zij.' Het leukste lijkt het Barbara en Kirsten om nog eens op hun vroegere middelbare school op te treden. "Dat je daar dan in de lerarenkamer mag zitten', verkneukelen ze zich.

De 4 VWO-klas van mevrouw Van Laar zit bomvol. Dertig leerlingen. Er moeten zelfs stoelen uit een belendend lokaal gehaald worden. Kirsten begint, Barbara zit op de punt van een tafel. Eerst Europa, daarna hun eigen avonturen in Tours. De leerlingen maken keurig aantekeningen. Ze weten wie Jacques Delors en Frans Andriessen zijn en dat de ECU twee gulden dertig waard is. "Goh', roept Kirsten verbaasd uit, "lezen jullie soms de krant?' Nou nee, wordt er gemurmeld, sommige dingen hebben ze gewoon al in andere lessen gehad.

Ook Barbara heeft nagedacht over een didactisch verantwoorde aanpak. Haar verhaal over de vier Europese vrijheden - goederen, personen, kapitaal en diensten - is doorspekt met praktische voorbeelden, variërend van kersenyoghurt tot stopcontacten. Echt leuk wordt de les als Barbara en Kirsten beginnen te vertellen over hun studie in Tours. Daar hebben ze elkaar leren kennen, en sindsdien zijn ze hartsvriendinnen. "Ik vond Frans een prachtige taal, maar ik kon het gewoon niet', vertelt Barbara. Ze heeft het vak na de vierde laten vallen en moest in Tours dan ook in de één na laagste klas beginnen. "De beste manier om Frans te leren is het te spreken.'

Kirsten zag er aanvankelijk erg tegen op om in haar eentje naar een vreemd land te gaan. "Maar', houdt ze haar gehoor voor, "ik ben blij dat mijn ouders het doorgezet hebben'. Ze kwam bij een Franse familie in huis, waar ze iedere avond een vijf gangen menu kreeg voorgeschoteld en de mevrouw het beslist niet duldde dat er ook maar één woord Engels werd gesproken. "En dan blijkt dat je veel beter kunt praten dan je denkt', zegt Kirsten. "Ik heb zelfs Scrabble en Triviant in het Frans gespeeld.' Ook de verhalen van Barbara, die in een studentenhuis woonde en met 29 andere bewoners een klein ijskastje moest delen, gaan er in als koek. "Je leert jezelf in zo'n situatie wel heel goed kennen', besluit ze. "Het is een fantastische ervaring en ik kan het iedereen aanraden.'

Aan het eind van de lessen duiken de leerlingen op de folders over studeren en werken in het buitenland af. Dat wil zeggen: vooral de meisjes. Jongens zijn er een stuk minder in geïnteresseerd hebben Barbara en Kirsten al gemerkt. "Ze vinden een jaar buitenland zonde van hun tijd'.

De sprekerslijst van het juniorteam is verkrijgbaar via tel. 070-3602273