Een mens is nooit alleen, bij het licht van zon ...

Een mens is nooit alleen, bij het licht van zon of peer. Bij zijn voeten begint zijn metgezel, die plat tegen de grond ligt geslagen. Wij lopen nonchalant over hem heen, we laten hem rustig botsen met een auto (dan verheft hij zich direct om zijn slappe lijf tegen de carrosserie te drukken). Wij letten niet op onze schaduw, omdat hij altijd minder informatie verschaft dan de schaduwwerper zelf.

Alleen wanneer een hand een hond op de muur werpt, met een oog dat de eigenschap bezit dat je dwars door het hondenhoofd tegen de muur kijkt, alleen dan is er enige belangstelling voor een schaduw.

Maar op een foto eist de schaduwgestalte zijn recht. Op een foto valt altijd van schaduwen te genieten. Ten eerste wordt een foto het liefst gemaakt bij het puntig licht van peer of zon, dat geeft scherpe contouren. Ten tweede kijk je langer naar een foto dan naar de werkelijkheid omdat een foto altijd veel kleiner is dan de werkelijkheid. Zou u bij voorbeeld langer dan één tel naar deze herenonderkanten gekeken hebben? Ten derde weet een goed fotograaf dat hij op de schaduwen moet letten.

Bezie nog eens de twee heren met hun omvangrijke jassen.

Dat zouden in totaal vier heren moeten worden. De rechtermijnheer met de paraplu werpt een duidelijke schaduw naar linksachter. De zon staat op zijn linkerwang.

Maar waar is de schaduw van de andere mijnheer?

Die is er niet.

Valt de schaduw van de linkermijnheer geheel in de schaduw van de rechtermijnheer? Nee, dat kan niet. Ik heb het met mijn fotoschaduwmeter nagemeten.

Links zien we dus de voeten en beenbeginsels van de Man Zonder Schaduw. Net als de Dame Zonder Medelijden moet iemand je er even op wijzen, dat hij het is. Misschien zag u hem al eens eerder, maar bij bewolkte hemel.

In de straalzon staan de mijnheer met de paraplu en de Man zonder Schaduw te praten, over - dat had u al direct gezien - de niet in elkaar sluitende maar wel in elkaar passende houtstukjes.

Toevallig ken ik die stukjes hout. Ze bevinden zich op de boven het strand van Miami Beach aangebrachte wandelpromenade bij Collins Avenue tussen de 23ste en 24ste straat. Daarin was een diepe gleuf aangebracht om fietsers te weren. Maar daar waren oude dames in gevallen en nu waren er plankjes op die gleuf gelegd. De Man Zonder Schaduw legt dit uit aan de Heer met Plu. Aan de stand van diens linker-hush-puppy valt af te lezen dat hij naar beneden kijkt. De Man Zonder Schaduw past zijn positie steeds aan, zodat voorbijgangers denken dat zijn schaduw geheel in de schaduw van zijn vriend valt. Maar u weet dat dit niet zo is, want ik heb het nagemeten.