Locatie van de US Masters de bijna perfecte golfbaan

AMSTERDAM, 8 APRIL. Net als bij tennis bestaan in de golfsport vier Grand Slam-toernooien. Bij golf zijn ze geografisch evenwel niet zo goed verdeeld als bij tennis. Drie ervan worden in de Verenigde Staten gespeeld en één in Groot-Brittannië. De eerste van het seizoen, de US Masters, begint morgen op de fameuze Augusta National Golf Club in de staat Georgia.

De aandacht van golfers en de media draait al langer dan vijftig jaar om de Masters, het Amerikaanse Open en het Britse Open. Het Amerikaanse professional kampioenschap wordt het minst serieus genomen van het Grand Slam-kwartet. Als laatste van de vier vindt het in augustus plaats, een periode van het seizoen waarin veel toernooien op elkaar zijn gaan lijken.

Het is een gevolg van de stormachtige groei van golf in de afgelopen jaren. Van januari tot december zijn er verspreid over de hele wereld wekelijks drie of vier grote toernooien, die ook nog eens door de televisie worden uitgezonden. Alleen het eigen, individuele rondje zal nooit gaan vervelen. Het risico van succes is verzadiging. Hoe meer dat dreigt, des te groter de kans dat alleen nog de Grand Slam-toernooien en de Ryder Cup er op termijn uitspringen. Zij zijn rijk aan traditie, geschiedenis en overlevering, waardoor zij voor het grote publiek herkenbaar zijn.

Dat geldt in het bijzonder voor de Masters, omdat dit toernooi altijd op dezelfde baan wordt gehouden. Zowel het toernooi als de baan van Augusta National is het geesteskind van Bobby Jones, de enige die de Grand Slam ooit in een en hetzelfde jaar (1930) op zijn naam heeft geschreven. Wat Jones en de Schotse architect Alister Mackenzie in Augusta hebben ontworpen, benadert waarschijnlijk het dichtst de perfecte golfbaan. Legendarisch is de foto van Jones waar hij op "de baan' speelt terwijl deze alleen nog uit omgeploegde aarde en gevelde bomen bestaat.

Door onder die omstandigheden te spelen, kreeg hij een nog betere indruk van de baan die hem voor ogen stond. De pracht van het landschap en de moeilijkheidsgraad van het parcours zijn precies in evenwicht. De grote greens vertonen niet alleen veel glooiingen, maar zijn ook hard en razendsnel. De pin-posities op de greens zijn zo geplaatst dat deze alleen vanaf een bepaalde plek op de fairway kunnen worden aangespeeld. Op de zestiende, een korte hole met een vijver, moet de speler de bal op de green soms zestig graden de andere kant op mikken om enige kans te hebben in de buurt van de hole te komen. De baan is een absoluut meesterwerk.

Het aantal kanshebbers voor de titel lijkt dit jaar groter dan ooit. Hoewel een individu met de eer zal gaan strijken, is ieder belangrijk toernooi de laatste jaren ook een strijd geworden tussen Amerika en Europa. Severiano Ballesteros wees Europa in 1980 de weg door de Amerikanen, na de Zuidafrikaan Gary Player, in eigen huis te verslaan. De Spanjaard herhaalde zijn prestatie in 1983 en kreeg daarna opvolgers in de Duitser Bernhard Langer en in Sandy Lyle, Nick Faldo (tweemaal) en Ian Woosnam. De drie Britten wonnen de groene blazer in de laatste vier jaren.

Als er iemand is die een einde kan maken aan de Europese hegemonie is het Fred Couples. Deze 32-jarige Amerikaan verkeert in de vorm van zijn leven en heeft zojuist de eerste plaats op de wereldranglijst overgenomen van Faldo. Met zijn fraaie swing en het juiste flegma voor golf heeft Couples in de eerste drie maanden van dit jaar al 738.000 dollar prijzengeld gewonnen.

De drukte die bij zijn pasverworven status van superster hoort, ligt hem niet. Met teksten die nog het meest doen denken aan die van Peter Sellers als de tuinman die president werd in de film "Being there', probeert hij zich uit situaties te redden. Thuis neemt hij nooit de telefoon op, “omdat”, zegt hij, “ik vermoed dat er iemand aan de andere kant van de lijn is die mij wil spreken”.

Eenmaal op de golfbaan ontbreekt het hem niet aan lef. Over zijn eigen spel zegt hij: “Ik prent me een beeld in van de slag, ga achter de bal staan en sla. Tijdens de ronde analyseer ik nooit. Ik ben niet iemand die zielig gaat kijken na een slechte slag en zich afvraagt wat er fout ging. Daar is de oefenbaan voor.”

Een andere gegadigde is José-Maria Olazabal. De aanvoerder van de Europese ranglijst kan nauwelijks wachten op zijn eerste echte grote overwinning. De tijd zal leren of hij met zijn Spaanse temperament zijn ongeduld de baas kan. Iemand die verder in die kunst is gevorderd, is Ballesteros. Hij wordt zondag 35 jaar en een derde Masters-titel zou een gepast cadeau zijn. Ballesteros is in goede vorm, evenals Faldo, de Australiër Greg Norman en een handvol anderen.

Het lijkt onwaarschijnlijk dat Ian Woosnam zijn titel met succes verdedigt. De Welshman is uit zijn normale doen en was de laatste dagen aan het oefenen met een riem, die hij om zijn armen en borst had bevestigd. Het hulpmiddel coördineert het lichaam en de armen, houdt de armen en schouders bij elkaar en moet het ritme terugbrengen in zijn swing. Fred Couples noemt dat “staying connected”. Of hij zondag ook het laatste woord zal hebben?