Lawaaiig schreeuwen als een marktkoopman

Concert: Manic Street Preachers. Gehoord: 6/4 Melkweg, Amsterdam.

Misschien had het ook iets te maken met de treinstaking, maar de Melkweg was bij het concert van de Manic Street Preachers niet uitverkocht. Integendeel,slechts een paar honderd mensen waren op deze grootste Engelse media-hype sinds de Happy Mondays afgekomen.

De Manic Street Preachers hadden in Engeland al een ster-status voordat ze ooit een lp hadden uitgebracht. Het was een waardering die in de eerste plaats steunde op het uiterlijk van de groep, dat zich met de glam-rockstijl van opgeknipt haar, zwarte make-up en ruchebloezes onderscheidt van de heersende Engelse trend van bloempotkapsels en slobbertruien. Anderzijds werd het rebelse gedrag van de groep geroemd, dat sommigen journalisten zelfs de Sex Pistols in herinnering bracht. Een hoogtepunt in hun nog kortstondige bestaan was dan ook de reactie van gitarist Richey James op de beschuldigingen van een onverlaat dat de Manic Street Preachers niet integer zouden zijn: hij stroopte zijn mouw op en kerfde met een scheermesje "4 real' in zijn arm.

En toen verscheen de debuut-lp, die met de titel Generation Terrorists een monument van jeugdverzet deed verwachten. De achttien nummers op deze lp zijn echter zeer gelijkvormig in hun opbouw; het zijn nauwelijks meer dan uitgewerkte leuzen ("You Love Us' of "Born to End'), uitgevoerd met nuanceloze drums, gierende gitaaraanslagen en hysterische zang.

Bij het concert van maandagavond toonden de Manic Street Preachers zich opnieuw lawaaiig en vlak. Zanger James Bradfield schreeuwde als een marktkoopman terwijl de gitaristen hun sprongen showden: recht omhoog met een schaarbeweging van de benen. Ondertussen pakte de roadie iedereen die het podium wilde beklimmen bij kop en kont en gooide ze er af. Toen na veertig minuten het slotnummer You Love Us klonk, was dat wel iets te veel gezegd.