Personeel op CS botst met bonden

AMSTERDAM, 7 APRIL. Een conflict dreigt tussen de stakingsleiders en het spoorwegpersoneel van Amsterdam. De bonden willen de staking tot vrijdag opschorten, maar het merendeel van de stakers lijkt niet van plan weer aan het werk te gaan.

“Je moet staken met je hersens” zegt de stakingsleider van de FNV, Douwe Zeilstra, in het actiecentrum op perron één. “Als er vanmiddag in Utrecht geen akkoord wordt bereikt, zullen we de acties waarschijnlijk opschorten en voor vrijdag een ultimatum instellen. Als dat niets oplevert gooien we het treinverkeer maandag voor 24 uur opnieuw plat.” De grote angst van Zeilstra is dat de motivatie onder het personeel afneemt, waardoor het resultaat van de acties in gevaar komt: “De staking kan doodbloeden en dan komt de NS met een kort geding.”

De sfeer in de kantine van het Centraal Station is een geheel andere: “We gaan desnoods wild staken”, zegt een conducteur terwijl hij zijn pet op tafel legt. “We geven het niet op.” Naast hem staat een jongen met zware wallen onder zijn ogen: “Die meneer Zeilstra van het FNV kan zoveel willen. Maaruiteindelijk zijn wij diegenen die beslissen wat er moet gebeuren”, mompelt hij zachtjes.

Op het Centraal Station is het rustig. Een enkele gestrande reizigers zit op zijn koffers. Wat toeristen lopen zoekend rond en staren naar de elektronische borden waarop nog steeds geen vertrektijden verschijnen. Alleen in de kantine is leven. In de rokerige ruimte wordt gekaart, gegeten en veel koffie gedronken. Tussen de mannen zitten twee vrouwen met jonge kinderen op schoot. Ze zijn "van het loket': “Nu zijn het de mannen van onderhoud die gepakt worden met hun werktijden, maar straks zijn wij aan de beurt.” Ze sussen hun kinderen in de drukte en knikken : “We zijn en we blijven solidair.” Wat hen betreft kan de staking nog weken duren. “Te gek man. Zo gezellig. Je leert die kerels eindelijk eens kennnen.”

De discussie aan het tafeltje gaat over de vergadering van vanmiddag. Om vier uur wordt er gestemd over de voortzetting van de acties.

Buiten op het perron loopt Zeilstra voorbij, op weg naar zijn "hoofdkwartier' in de kelders. Een groepje stakers loopt op hem toe. “Hé maat, heb je je eindelijk geschoren?” Zeilstra strijkt over zijn wangen en zegt: “Dit is echt slopend, die staking.” Langzaam loopt hij verder op weg naar een overleg met de vertegenwoordigers van de andere bonden. Hij denkt dat het hen zal lukken de leden vanmiddag te overtuigen de acties voorlopig op te schorten: “Er zal in overleg met de leden worden besloten wat er gaat gebeuren.”Twee conducteurs voorspellen een andere uitkomst: “In Amsterdam rijden morgen geen treinen.”