IJshockeyteam laat op dreef

KLAGENFURT, 7 APRIL. De Nederlandse ijshockeyers kregen pas in de derde wedstrijd van het WK in de B-groep voor het eerst het gevoel met een serieus toernooi bezig te zijn. Hoewel de uitslag 7-1 anders doet vermoeden, zorgde Bulgarije voor de eerste tegenstand van betekenis. Na de eentonige duels met China (12-2) en Denemarken (8-0) voor menig toeschouwer een welkome verandering.

De schooljeugd in Klagenfurt en wijde omtrek kreeg gistermiddag ijs(hockey)vrij. Nadat eerst het recht van de sterkste leek te gelden en Nederland met de ex-lokale vedette Tony Collard de meeste steun kreeg, sloeg de stemming al snel honderd procent om. Bulgarije, dat zich tegen gastland Oostenrijk opvallend mak (18-0) had getoond, wilde nu wel voluit gaan. Voor het Oostenrijkse publiek, dat in Nederland de gevaarlijkste concurrent ziet, meer dan voldoende aanleiding om een naar vijandigheid riekende sfeer te scheppen.

Larry van Wieren trachtte na afloop de invloeden van buitenaf te bagatelliseren. “Onze jongens zijn niet zo sfeergevoelig. Als ze met hun club in Geleen moeten spelen, zijn ze ook wel wat gewend”, sprak Van Wieren, tot genoegen van de aanwezige journalisten uit het zuiden des lands. Hoewel de coach persoonlijk geen “bibberingen” kende, raakten zijn spelers wel van de kook toen doelpunten achterwege bleven. “Een beetje paniek in de tent, maar onnodig, want we hadden de zaken goed onder controle.”

In de eerste periode schoot Nederland zeventien keer op het doel van uitblinker Asenov wiens collega Kambeitz werkeloos bleef. Desondanks bleef het 23 minuten en 31 seconden lang 0-0 en werd het geduld van het twintigtal Nederlandse supporters in Karinthië lang op de proef gesteld. Pas toen twee Bulgaren tegelijkertijd naar de strafbank moesten, vond Collard een gaatje. Weer Collard, de Utrechtenaar is niet te vervangen.

Lang duurde het evenwel niet of de 800 luidruchtige jongelui op de tribunes konden weer hun voorkeur laten blijken. Tzvetan Mihaylov zorgde voor de gelijkmaker na een rebound van de nog koude Kambeitz. De opgezweepte Bulgaren begonnen spoedig daarna echter de eerste vermoeidheidsverschijnselen te tonen. Zinoviev maakte een grote overtreding op Collard waardoor Nederland vijf minuten een man meer op het ijs had staan.

“Tony hield er een schaafwondje op zijn neus aan over, maar het bleek een goede ruil”, lachte Van Wieren achteraf. In de vijf minuten powerplay scoorde Nederland immers driemaal en was het pleit definitief beslecht. De 7-1 was uiteindelijk niet eens meer geflatteerd. Toen het er niet meer zo toe deed, mochten ook de overige spelers hun goaltjes meepikken.

Het niet voor herhaling vatbare gebrek aan scherpte en de daaruit voortvloeiende individualistische acties waren volgens Van Wierens vakkennis slechts moment-opnamen. “Als je niet snel genoeg een doelpunt weet te maken, sluipt er altijd wat onrust in de ploeg binnen. Maar als je gewoon hard blijft werken, komen die doelpunten vanzelf. Het waren er nu toch nog zeven. Als we dat elke wedstrijd presteren, ben ik dik tevreden.”