Democratie

Op 1 april schrijft Marc Chavannes in zijn Kroniek over democratische dwang. Hij verwijst in dat verband naar het Amsterdamse stadsdeel Bos en Lommer, waar "op grond van een oekaze van het stadhuis een wooncomplex van vijf verdiepingen in een binnentuin geplempt zou worden met voorbijgaan van serieuze inspraak, verbuiging van de strekking van de wet en een ijselijk beter weten van de bestuurders'.

Bos en Lommer is een stadsdeel van de gemeente Amsterdam en heeft de plicht een bijdrage te leveren aan het gemeentelijk woningbouwprogramma. Het wordt geacht vierhonderd woningen te bouwen tot 1995. Dat is niet eenvoudig, want de beschikbare ruimte is schaars. Daarom is zorgvuldig gekeken naar mogelijke locaties. Voor de plek waarop Chavannes doelt, is een plan gemaakt. Daar kunnen circa zestien woningen worden gebouwd in de sociale sector. Het bestemmingsplan moet daarvoor worden herzien. Dit heeft, geheel volgens de regels ter inzage gelegen. Een aantal bewoners heeft daarop een bezwaarschrift ingediend. Dit is besproken in de commissie van Advies Wonen. De bewoners zijn voor die vergadering uitgenodigd en hebben hun bezwaren daar uitgebreid toegelicht. De commissie heeft vragen gesteld en vervolgens haar mening bepaald. De stadsdeelraad heeft op 1 april de voorgenomen herziening goedgekeurd. In de raadsvoordracht zijn alle voors en tegens, dus ook de bezwaren van de bewoners, opnieuw uitgebreid verwoord. Ik heb de bewoners aangeraden om gebruik te maken van hun recht tot inspreken voor de Raadsvergadering. Daarvan hebben ze geen gebruik gemaakt. Er is aan de bewoners dus alle gelegenheid gegeven hun bezwaren te uiten, toe te lichten en te bespreken, met in achtneming van alle bijbehorende spelregels van democratie en zorgvuldigheid. In het verleden zonder de stadsdelen, ging dat wel anders.