Hoog incrowd-gehalte bij interviews Van Gogh

"Een prettig gesprek met Theo van Gogh'; Open kanaal Amsterdamse Kabel, elke vrijdagavond; Super Channel, elke zondagmorgen tussen 10 en 11 uur. De volgende vrijdagen/zondagen ontvangt Van Gogh achtereenvolgens Johan Polak, Laurens Geels en Guus Luyters

De filmer en columnist Theo van Gogh voert al geruime tijd wekelijks op het "open kanaal' van de Amsterdamse kabel gesprekken met min of meer prominente Nederlanders. Van Gogh toont zich doorgaans een nieuwsgierige, vasthoudende en goed geïnformeerde vragensteller, die niet schroomt de gesprekspartners in de rede te vallen als het antwoord hem niet bevalt.

Met ingang van dit weekeinde zijn de vraaggesprekken van Van Gogh, elke vrijdagavond volgens de “Cineac-formule” in Amsterdam vertoond, niet meer exclusief voorbehouden aan de Amsterdamse kabelabonnees. Het station Super Channel herhaalt de interviews elke zondagochtend tussen 10 en 11 uur.

Anders dan bij het reguliere vraaggesprek op televsie, dat altijd kort, flitsend en daardoor vaak oppervlakkig is, worden de gasten in “Een prettig gesprek” zeer uitvoerig aan de tand gevoeld. De keuze van de gasten is vaak verrassend; Van Gogh weet gesprekspartners te strikken van wie men niet verwacht dat ze zich ruim een uur vrijwillig aan de schrik van de grachtengordel overleveren.

Gisteravond was (en zondagavond is) Van Gogh te zien in "prettig' gesprek met Sytze van der Zee, de hoofdredacteur die, zoals de interviewer het formuleert, Het Parool weer terugbracht op de kaart van de dagbladen. “Ik ga niet als een pletwals over iemand heen”, antwoordt Van der Zee op de vraag of hij werkelijk lijkt op een "menselijke tank', “maar bij Elsevier heb ik inderdaad iemand weggewerkt op een wijze waarvan ik nu spijt heb.”

Wie wil vernemen wie dat was, hoe Van der Zee Het Parool maakte tot wat het nu is en wat de hoofdredacteur met zijn krant voor heeft, dient morgenochtend op Super Channel af te stemmen. Een bezwaar tegen de interviews van Van Gogh, zeker nu ze landelijk worden verspreid, vormt het hoge incrowd-gehalte. De interviewer rakelt een conflict van vier jaar geleden over een Parool-columnist op, dat zelfs de hoofdredacteur zich nog maar nauwelijks weet te herinneren. Even later maakt Van Gogh het nog bonter en besteedt hij veel tijd aan een aanvaring die hij zelf ooit als medewerker met de Parool-hoofdredacteur had.

In het vuur van het gesprek vergeet Van Gogh de argeloze kijker in de door hem aangesneden problematiek te introduceren. Hierdoor ontstaat de indruk dat men niet kijkt naar een publiek televisieprogramma, maar naar een door het sleutelgat opgenomen borreltafelgesprek.