Floppy

Toen de schrijver-die-altijd-tegen-computers was mij streng toesprak over het gebruik van de laptop, een apparaat waarvan hij er nu zelfs twee bezat, legde hij me uit dat het voor een schrijver bij een laptop niet om een vervanging van de schrijfmachine ging. Het ging veel verder: hier werd de pen vervangen. Dus.

Ik had al eens eerder, op aanraden van een computerboekenschrijver en -uitgever, een hele set aangeschaft die, zo meende men, precies op mijn behoefte was toegesneden. U heeft waarschijnlijk ook wel van die kennissen in uw omgeving, die u al jaren aanraden wat u op computergebied moet gaan kopen - een onmisbare hulp, want voor de leek staat er een ondoordringbare muur tussen hem en de apparatuur. Een nieuweling begrijpt er niets van, weet niet wat de mogelijkheden zijn, hoe het te lezen, waar het te kopen, enz. Het lijkt wel of dit voor u in nog heviger mate geldt, terwijl u toch niet de domste bent. Het blijft Jules Verne adviseren in de aanschaf van een videorecorder.

Thuis pakte ik toch enigszins verheugd de boel uit en wist het zelfs allemaal aan te sluiten, want ik ben een zorgvuldig handleidinglezer. De printer kon printen, ware het niet dat er niets te printen viel. Ik was de systemen echter nog niet machtig.

De expert zond me een mevrouw die me het wel eens even zou uitleggen. Na een half uurtje van die praat en het opschrijven van die letters en toetsen was ik doodop en wilde maar één ding: afscheid nemen van die mevrouw. En na een week ook van de computer.

Dus daar stond de boel te verstoffen, een doorn in het oog van de bezitter, een conversationpiece voor elke bezoeker (zo, ben je ook al aan de....? en ik maar uitvluchten verzinnen).

Na twee jaar was ik het zat. Weg er mee. De boekenschrijver/uitgever was zo vriendelijk de set over te nemen. Opgelucht en in een ineens veel ruimere kamer ging ik een nieuw leven tegemoet, zonder monitor.

Tot de schrijver er weer over begon. En de schrijver was ouder dan ik, dus het excuus van "daar ben ik te oud voor' (alsof het hinkelen betrof) ging niet op.

Het is zo handig.

Ja.

In die tijd moest ik een Engelse serie bewerken. De (Nederlandse) regisseur was het met de opvattingen van de Engelse toneelschrijver (die al 26 jaar voor de BBC werkt, met groot succes) niet eens en wilde de serie "verbeteren' door scène 5 uit deel 3 naar deel 8 te verplaatsen, en het einde van deel 9 naar het begin van deel 4 enz. enz.

Afgezien van de hovaardigheid, het werk van een gerenommeerde beroemdheid klakkeloos te versnijden en aan te lengen (men deed hetzelfde met de beste Duitse televisieschrijver, de auteur van Mensen zoals jij en ik - met het gevolg dat niemand de serie meer herkende; afgelegd, op de plank) klopte er weinig meer van de volgorde, en kwamen er ongeïntroduceerde mensen voor in deel 3 die pas in deel 9 voor het eerst te zien waren. Gevolg: meer exposé, niet het leukste deel van comedy. Logica nam de eerste plaats in. Niet de humor.

Omdat er toen wel drie versies van elk deel kwamen en de regisseur op een computer werkte, moest ik moeizaam tikken, terwijl hij moeiteloos verschoof. Bovendien leent een toneelstuk, met de vaste aanhef van Reginald half vet, dubbele punt en dan inspringen, kortom de hele typografie van een script, zich enorm voor een vaste instelling, zoals een computer dat kan.

Dus, ik kocht een computer, een laptop, na lang dubben en het bezoeken van showrooms. Mooi toetsenbord, printer er bij. Verolgens kocht ik het eenvoudigste boekje over Word Perfect 5.1 en ging met vakantie op een eiland, geen mevrouw. Daar volgde ik stap voor stap de hoofdstukken. Ik deed er drie dagen over de linkerkantlijn naar 4.5 te krijgen. Dat kwam omdat ik elke keer 4.5 tikte en de computer om 4,5 vroeg. Ik begreep alsmaar niet waarom 4 wel ging, maar 4.5 niet.

Opgetogen ging ik thuis aan het werk. Ik schafte een monitor aan voor een beter beeld en merkte dat ik elke fout ter wereld kon tikken, want die kon ik opheffen door middel van de spellingcontrole, die van Amtredam en Amsterstam en Amredam toch Amsterdam weet te maken. Niemand had me dit ooit verteld - en dat is voor mij hèt grote voordeel van de computer, dat verbeteren van spelling en tikfouten. Heerlijk.

Daarna kocht ik een nog kleiner note-book van 2 kilo (die andere woog 7) want van de grote viel opeens de harde schijf uit. Daarna hield van de grote de A-drive er mee op en van de kleine ook. En toen ik de kleine meenam naar het eiland werden alle letters streepjes, dus ik heb, samen met mijn snel oproepbare professionele computerhulp, veel bijgeleerd over wat er allemaal kan gebeuren. Maar het blijft een wonder, en als het werkt is het heerlijk.

Aangeraden, ook als u een dagje ouder bent. Juist als u een dagje ouder bent.

Ik eindig met een hoofdstukje uit een boekje van I & O Automatisering, net zo'n bedrijfje als waar ik mee werk: de telefonische hulpdienst. Het is een klassieke legende uit computerland.

Klant: ""Ik heb hier een update op floppy met een briefje dat ik het moet installeren...''

Support: ""Wat voor soort floppy's zijn het?''

Klant: ""Zwarte''.

Support: ""High- of double density?''

Klant: ""Dezelfde als ik altijd heb''.

Support: ""Zit er een verstevigingsring in het midden, een heup?''

Klant: ""Nee, gewoon een gat''.

Support: ""Laat maar. Doe de eerste diskette in de drive en type A streepje dubbele punt en dan Enter.''

Klant: ""Ja, en dan?''

Support: ""Type dan nu Install en luister en huiver''.

Klant: ""Hij is nu wat aan het doen... Hij vraagt nu: Insert diskette number 2.''

Support: ""Doe de diskette met het nummer "2' erop in de drive, en druk dan op Enter''.

Klant: ""Hij vraagt nu om diskette number 3''.

Support: ""Ook er in doen en op Enter drukken.''

Klant: ""Ja, maar die tweede ging er al zo moeilijk bij...''