Libération

Eindelijk zullen Pierre Bérégovoy en zijn oorlogskabinet spreken - onvermoeibaar.

De elf maanden in functie zullen elf maanden zijn van campagne. Daarin zullen ze in de ogen van het staatshoofd “het onrecht (moeten herstellen) dat de Fransen links, dat goed werk heeft verricht, aandoen” - zoals Mitterrand ongetwijfeld in zijn volgende televisie-toespraak zal herhalen. Door veel kapitaal te investeren in de verwaarloosde steden, de lonen en de werkgelegenheid, moeten ze de betekenis van het tijdperk-Mitterrand oppoetsen. De campagne is begonnen.

Kan Pierre Bérégovoy slagen? Die vraag is nog niet aan de orde. Hij gaat van start met een grote achterstand, met een verkruimeld links en een PS die volledig is ingestort: de herrovering lijkt een opdracht voor militaire commando's.

François Mitterrand en de zijnen hebben ervoor gekozen de parlementsverkiezingen vanuit een aanvallende positie tegemoet te treden. Om niet te verliezen, en vooral om te zorgen dat de oppositie niet wint. Bij de benoeming van Pierre Bérégovoy had het staatshoofd geen keus. Maar hij heeft er wel duidelijk voor gekozen zijn presidentschap niet op te geven, zelfs niet op termijn. Hij houdt de vraag wanneer hij vertrekt volledig open. Die vraag is duidelijk op de lange baan geschoven: en dat is alles behalve onverwachts.