Le Quotidien de Paris

Pierre Bérégovoy als symbool voor de verjonging van het Franse socialisme is een grap.

Pierre Bérégovoy als man die rekening moet houden met de aspiraties van de groenen is er nog één. Pierre Bérégovoy die hoop aan de werklozen moet geven en vertrouwen aan het volk, is een derde grap. Pierre Bérégovoy als antwoord op het existientiële onbehagen van de jeugd is er nog één. Enzovoorts.

Het zou goed zijn als François Mitterrand de Fransen niet opnieuw aanziet voor idioten en hun met Bérégovoy knollen voor citroenen verkoopt. Het nummer dat hij in mei 1991 heeft opgevoerd bij de benoeming van Edith Cresson, die hij presenteerde als de oplossing voor de economische en Europese uitdaging, zou hem tot verregaande bescheidenheid moeten aanzetten. Het zou beter zijn als hij zijn mond hield.

De waarheid is bekend. Pierre Bérégovoy is ingehuurd om de fout te herstellen, als dat al mogelijk is, die de president vorige jaar heeft gemaakt. Hij is ingehuurd om de emoties binnen de Socialistische Partij tot bedaren te brengen. Hij is ingehuurd omdat hij het imago heeft van een serieuze en bekwame man, die het traditionele Frankrijk gerust kan stellen. Hij is ingehuurd omdat zijn rust, zijn ervaring en zijn samenbindend vermogen hem zonder twijfel beter dan wie ook in de PS in staat zullen stellen het gevoelige debat over Europa te leiden. Maar bovenal is hij ingehuurd omdat er niemand anders was. (...)