Tijdsein

Ian Frazier in "Great Plains': “De blanke gewoonte om elkaar de hand te schudden, vonden de indianen uiterst komisch. Soms kwamen twee indianen op elkaar af, gaven elkaar een hand en rolden dan over de grond van het lachen.”

Een boek, de enige tijd/ruimtemachine waarvan de werking bewezen is. Ik zou tenminste geen andere manier weten om zo snel heen en weer te gaan tussen een tent in Breda en een tipi op de prairie, tussen pakweg 1860 en vandaag.

Ik raadpleeg mijn horloge en kijk om me heen. Het lunchen is in volle gang. Doe mij maar vast een Spa. “Uitstekend meneer.”

Indianen maten de tijd in dagen, manen en winters. Ze kenden geen uurwerk. Als ze vroeg op moesten, wat zelden het geval was, dronken ze voor het slapengaan een bepaalde hoeveelheid water. Ze gebruikten hun blaas als wekker! Ja, ze hàdden niks beters, maar wat een vriendelijke manier om met je eigen ontwaken om te springen.

Je bent, vind ik, nooit te oud om over indianen te lezen. Het is nooit te laat om nog eens stil te staan bij dingen die hier en daar aan het Vrije Westen zijn voorafgegaan. Al was het maar uit piëteit.

“Eén Spa voor meneer.”

Nogmaals mijn horloge. Er komt een man, wel bijna een héér, op mij toe. Hij trekt een blij gezicht en het ziet er absoluut naar uit dat we elkaar een hand gaan geven. Nu even oppassen voor het indianengevoel.