Meer geld dan Moskou verzocht

Na bijna een halve eeuw keert Rusland terug in de schoot van de internationale economische orde. De Sovjet-Unie haakte af in 1944 bij de oprichting van het Internationale Monetaire Fonds en de Wereldbank. Nu staan de republieken van het Gemenebest van Onafhankelijke Staten te trappelen om lid te worden van deze instellingen. Rusland heeft gisteren overeenstemming bereikt over een aandeel van drie procent in het IMF en de Wereldbank en heeft zich daarmee toegang verschaft tot de geldbronnen van deze twee instellingen. De overige republieken zullen volgen zodra hun economische hervormingsprogramma's zijn opgesteld.

Voor Rusland heeft het Westen de kredietkraan geopend met een pakket van in totaal 24 miljard dollar - 18 miljard voor de financiering van importen van essentiële goederen dit jaar en 6 miljard voor een fonds ter ondersteuning van de roebel.

Het geld wordt opgebracht door het IMF, de Wereldbank de Ontwikkelingsbank voor Oost-Europa en de Westerse industrielanden. De G-7, de groep van zeven machtigste industrielanden, heeft het ininiatief genomen bij de opstelling van het hulpprogramma. Deze zomer zal het op de top van de G-7 in München ongetwijfeld nader worden besproken en wellicht worden aangevuld. Vooral Duitsland heeft al zijn diplomatieke macht gebruikt om steun van de overige G-7 landen voor een hulppakket te krijgen. Nu dit is goedgekeurd, kan Duitsland de last van de financiering van Oost-Europa delen met zijn bondgenoten. De Amerikanen, lang terughoudend, nemen een vijfde tot een kwart van het bedrag voor hun rekening.

De toegezegde financiële hulp overtreft de verzoeken van Jegor Gaidar, de architect van het Russisiche hervormingsprogramma, die een maand geleden verzocht om 12 miljard importsteun en een stabilisatiefonds van 5 mijard dollar. Vorig jaar pleitten Amerikaanse economen voor steun van 20 à 30 miljard dollar aan de gehele Sovjet-Unie.

De ineenstorting van de Sovjet-Unie en het begin van ingrijpende hervormingen hebben de weg naar Westerse financiering vrij gemaakt. De ontbinding van de Sovjet-Unie was niet alleen een politieke, maar ook een praktische voorwaarde om met hervormingen te kunnen beginnen. Onder Gorbatsjov presenteerden opeenvolgende economische hervormers steeds nieuwe plannen zonder dat er iets gebeurde.

De Westerse kredietverlening heeft tot doel om deze hervormingen te financieren en om de grootste aanloopproblemen te overbruggen. Want zonder externe steun is geen enkele economie in staat om zich radicaal binnenste buiten te keren. Zeker niet een communistische economie die na 85 jaar de markteconomie moet aanleren.