Indonesië (1)

In zijn artikel "In Indonesisch besluit ligt een ultimatum besloten' tracht N.G. Schulte Nordholt een analyse te geven over de "verstoorde relaties tussen Nederland en Indonesië'. Helaas gaat de auteur niet echt in op de kern van de zaak, namelijk dat in Indonesië de mensenrechten dagelijks systematisch worden geschonden.

Schulte Nordholt beweert dat: “veel problemen waar Indonesië voor staat voortkomen uit de koloniale structuren die Nederland instelde en achterliet.” Het voorbeeld dat hij gebruikt om dit te staven is zwak: “Ik denk hierbij aan de "buffer'-positie van de Chinezen en het zwak ontwikkelde Indonesische ondernemerschap. Mede hierdoor heeft zich nog geen sterke, en van de staat onafhankelijke, middenklasse kunnen ontwikkelen die als basis voor een meer democratische samenleving kan dienen.”

Het maken van de scheiding tussen (Indonesische) Chinezen en Indonesiërs is kunstmatig, de meerderheid van de Chinezen woont al vele generaties in dat land. Al lang voordat de Nederlanders aankwamen bestonden grote gemeenschappen van mensen uit het vasteland: Chinezen, Indiërs en Arabieren. De overgrote meerderheid van de Chinezen in Indonesië is Indonesisch staatsburger en volgt het Indonesisch onderwijs.

De positie van Chinezen als ondernemers kan slechts deels worden verklaard uit de Nederlandse koloniale structuren. De landen in de omgeving vertonen hetzelfde beeld: Thailand die geen kolonisator had, of Maleisië en de Filippijnen (met respectievelijk de Britten en de Spanjaarden als kolonisten). Er liggen meer factoren ten grondslag aan de nogal specifieke positie van de Chinese minderheid in het gehele gebied.

De laatste tien jaar is juist een onafhankelijke middenklasse sterk aan het opkomen. Het beste voorbeeld is dat de kritiek op het besluit van de Indonesische regering om de hulp uit Nederland te weigeren uit Indonesië zelf komt. In verschillende toonaarden en nuances leveren personen als Frans Seda, Christianto Wibisono, Arief Budiman en Abdurrachman Wahid en organisaties als INFIGHT kritiek op het besluit van president Soeharto. Dergelijke democratische geluiden moeten wij steunen. Tegelijkertijd moeten we kritiek blijven leveren op de schending van mensenrechten door het Soeharto-bewind.