De wrok van een burgerman

Father of the Bride. Regie: Charles Shyer. Met: Steve Martin, Diane Keaton, Kimberly Williams, Martin Short. In: 15 theaters.

Een stelregel in Hollywood luidt dat het verhaal van een film in zeven woorden moet zijn samen te vatten. De alleraardigste en rijk gedetailleerde klassieke komedie Father of the Bride van Vincente Minnelli (1950) valt simpel samen te vatten als: "Vader is jaloers dat zijn dochter trouwt'. Daarmee doet men dan geen enkel recht aan de nuances tussen wijsheid en kinderlijkheid in het karakter van titelrolvertolker Spencer Tracy, de dubbelzinnige naïviteit van dochter Elizabeth Taylor of de sfeer van naoorlogs kleinsteeds Amerika die Minnelli wist te treffen.

Het echtpaar Nancy Meyers (producente/scenarioschrijfster) en Charles Shyer (regie) maakten de fout te denken dat ze voor een remake van Father of the Bride konden volstaan met die zeven woorden, in eindeloze variaties herhaald en door de commentaarstem van de nieuwe hoofdrolspeler (Steve Martin als Spencer Tracy, waar moet het met de wereld naar toe) nog eens expliciet uitgelegd. Het resultaat is eenvoudig maakwerk zonder kraak of smaak, dat tot ieders verbazing de afgelopen kerstdagen in Amerika meer publiek trok dan menige veel duurdere en geraffineerdere prestigeproduktie.

De wrok, om niet te zeggen hysterische jaloezie van een gemiddelde huisvader richt zich in dit scenario niet alleen op de kosten van de bruiloft. Martin speelt een directeur van een kleine sportschoenenfabriek, die toch al zijn traditionele patroon van Amerikaanse normen en waarden voortdurend bedreigd ziet worden: werkende vrouwen, Japanse auto's, buitenlandse hapjes en culturen. Wat is er eigenlijk mis met hamburgers en basketbal?

De xenofobie van een Californische kleinburger, opgeblazen tot de karikaturale proporties van een midlife-crisis omdat z'n kleine meid hem niet meer nodig heeft, wordt het meest hilarisch verbeeld in de confrontaties met een zogenaamde "bruiloftscoördinator', door Martin Short kluchtig vertolkt als een relnicht met een onnavolgbaar Frans-Duits accent, die er uitsluitend op uit is om Martin het geld uit de zak te kloppen. Dit personage is dermate idioot, dat het als pure kolder voor een van de weinige glimlachjes in Father of the Bride zorgt. De rest is eigenlijk onverdraaglijk: sentimenteel, reactionair en op een akelige manier gewoontjes. De trouwlustige wildebras Kimberly Williams, haar evenwichtige en begripvolle moeder Diane Keaton, de ideale schoonzoon en diens wanstaltig rijke en toch zo gewoon gebleven ouders dienen alle slechts een doel, namelijk dat van een decor voor Steve Martin om zich in te kunnen aanstellen. Maar als hij uiteindelijk met zijn dochter aan de arm door de kerk schrijdt, moeten alle ouders in het publiek een traantje wegpinken. Het is de oude Hollywoodconfectie, die als formule niet minder effectief geworden is in de loop der jaren, maar door gebruikmaking van lichtgewicht stermateriaal de tand des tijds even lang zal doorstaan als een wegwerpaansteker.