Enkel een kinderwagen in de paleisgracht duwen

Jeugdtheater. Voorstelling: Wintersprookje, naar The Winter's Tale van Shakespeare, door Het Gevolg, vanaf 6 jr. Tekstbewerking en regie: Ignace Cornelissen. Muziek: Piet Slangen. Gezien: Amsterdam Brakke Grond, 19 jan. Aldaar opnieuw 5 t/m 8 mrt. Tournee t/m 26 mrt. Voorstelling: Wild kamperen door Le Tof Theatre, 3 - 6 jr. Regie en scenario: Eric de Staercke. Gezien: Amsterdam de Krakeling, 29 jan. Tournee t/m 25 okt.

De Vlaamse theatergroep Het Gevolg brengt dit seizoen verschillende Shakespeare-bewerkingen voor kinderen. Wintersprookje is een bewerking van Shakespeare's komedie The Winter's Tale. Een koning verdenkt zijn vrouw ten onrechte van overspel met een bevriende koning en zet haar gevangen. Zijn jaloezie is pathologisch van aard; zelfs het orakel kan hem niet vermurwen.

Pas als zijn vrouw en zoontje zijn gestorven en zijn baby-dochtertje is verbannen, komt hij tot inkeer. Vijftien jaar lang rouwt hij. Dan wordt de zoon van de bevriende koning verliefd op een herderinnetje dat Leontes' dochter blijkt te zijn. De troonopvolgster is terecht en om het geluk te vervolmaken staat haar moeder op uit de dood.

Deze eigenaardige komedie, vol onwaarschijnlijke gebeurtenissen en coïncidenties, heeft de interpreten veel hoofdbrekens bezorgd. Het Gevolg heeft de emoties en gebeurtenissen helder vereenvoudigd en aannemelijk gemaakt in een slim spel met dubbelrollen.

Vier acteurs zijn op het toneel bezig met een repetitie van het Wintersprookje. Twee van hen, een man en een vrouw, voelen elkaar goed aan en hebben dezelfde humor. Deze verstandhouding is ongrijpbaarder dan overspel, maar evenzeer iets om jaloers op te worden.

De derde acteur, een zuurpruim, heeft daar last van en toevallig speelt hij de jaloerse koning Freddy. De andere twee spelen zijn vrouw en zijn vriend. Later "krijgen ze elkaar' óók nog, in de rol van koningszoon en herderinnetje. 'Koning Freddy' reageert zich af op de vierde speelster, een actrice die de vervelende karweitjes op mag knappen. “Moet ik iemand doden?”, vraagt zij hem. “Nee”, antwoordt deze, “enkel die kinderwagen in de gracht van het paleis duwen”.

Dergelijke grove en rake dialogen, waar de voorstelling vol mee zit, zijn verzacht en gekruid met humor door het gegeven dat het hier een spel-in-het-spel betreft. De gebruikte attributen zijn speels en eenvoudig; met een enkele slinger van elastiek is in een oogwenk de omgeving voor het herdersfeest gecreëerd. Wintersprookje is een beminnelijke en lichtvoetige voorstelling, die op ingenieuze wijze de intriges van Shakespeare's komedie intact laat.

De Brusselse groep Le Tof Theatre brengt onder de naam Wild Kamperen een poppentheatervoorstelling voor kleuters. De techniek is die van het Zwarte Theater: manipulators in zwarte kostuums bewegen in een zwart decor gekleurde poppen en voorwerpen, die in het licht zelfstandig lijken te bewegen. Op het toneel staat een podiumbrede poppenkast. We zien het onderlijf van een acteur die in een leunstoel de krant leest, kennelijk de vader van het jongetje - een pop van reële grootte - dat in een bed ligt te slapen. Als de vader zich heeft verwijderd komt vanonder het bed een mannetje tevoorschijn. Hij zingt, stoft de kinderkamer, opent een geheim luik in de schoorsteen en verdwijnt. Later komt hij terug op een brommerbakfietsje, maar ondertussen is zijn terrein in bezit genomen door een ander wezentje dat er met zijn dochtertje kampeert. De bewegingen van de poppen - soms bedienen twee manipulators één pop - zijn bewonderenswaardig subtiel en levensecht, de attributen zijn met zorg gemaakt. Daarmee zijn de verdiensten van deze produktie echter uitgeput. Er is een teveel aan gebeurtenissen en een te weinig aan verhaal. De slapende pop in het bed krijgt nauwelijks een functie. Een spanningsopbouw ontbreekt. De subtiele bewegingen alleen zijn voor kleuters niet boeiend, zodat het van begin tot eind onrustig blijft in de zaal. De technische kwaliteit van de poppenspelers verdient beter theater.