Gemiste halve eindstrijd Melbourne voordeel tegen Edberg; Courier in finale frisser en sterker

MELBOURNE, 27 JAN. De gemiste halve eindstrijd tegen Richard Krajicek heeft Jim Courier geen kwaad gedaan. Integendeel. In drie uur machtig tennis was de Amerikaan gisteren in de finale van de open Australische kampioenschappen sterker, frisser en zekerder dan zijn opponent Stefan Edberg, de enige speler die hem voorgaat op de wereldranglijst. Courier revancheerde zich ten opzichte van de Zweed, die hem vorig jaar in zijn eigen New York had ontluisterd en die hem een jaar geleden in Melbourne uit de kwartfinales hield.

Tot gistermiddag kon Courier zich nog anoniem door Melbourne begeven. Nu niet meer en waarschijnlijk nooit meer. Daarvoor was zijn weg naar de top te indrukwekkend met slechts twee verloren sets, in de eerste ronde tegen Tomas Enqvist, ook een Zweed en in de laatste tegen Stefan Edberg. Bij 6-3, 3-6, 6-4 en 6-2 is niet te veel plaats voor vraagtekens. Edberg, in het bezit van 33 toernooioverwinningen en vijf Grand-Slamtitels, was niet op zijn best. Het feit dat hij vijf breakpunten nodig had voor zijn eerste doorbraak en nog eens vijf voor de tweede wijzen in die richting. Nog belangrijker was dat de favoriet, want vrijwel iedereen had Edberg hoger ingeschat, zijn hoogwaardige winstpunt uit de eerste game van de derde set onmiddellijk weer moest inleveren.

“Ik had problemen met mijn service, het had veel beter gemoeten”, vond Edberg. “Hij heeft gepakt, wat ik hem aanbood. Ik was gewoon in alle opzichten iets minder dan in mijn andere partijen in dit toernooi. Het was niet mijn dag, het waren niet mijn ballen. Bij de eerste zes die wij kregen, zaten al een paar zachte en zo is het de hele wedstrijd gebleven.” Waren de druiven dan toch zuur voor Stefan Edberg ? Een klein beetje maar. “Courier is een verschrikkelijk harde werker, niet alleen op de baan, maar ook in zijn voorbereidingen. Een speler heeft tijd nodig om de top te bereiken, maar als je er zoveel voor doet als hij, lukt dat vlugger. Dat heeft hij wel bewezen. Je kunt zeggen dat ik minder fris en minder goed was dan in onze vorige finale, maar de andere kant is dat hij oneindig veel beter was dan tijdens de US Open.”

Omdat Courier vanaf de achterlijn speelt en omdat Edberg de ballen wat minder hard over de baan "knuppelt' lijkt het of de Amerikaan meer onnodige fouten maakt. De andere kant is echter dat Courier in de rally's twee keer zo vaak scoorde als Edberg en op uiterst belangrijke momenten zekerder was. Bijvoorbeeld met de opslag, die Edberg de derde set kostte. Twee dubbele fouten in één game, de fatale tweede op setpoint tegen. Na één set gelijk weegt natuurlijk ieder punt zwaar. Zeker de cadeautjes, die overigens niet helemaal toevallig tot stand kwamen. Courier vroeg alles van zijn tegenstander, dwong hem te proberen een andere aanpak te kiezen. En als het gewone niet loopt, werkt het iets andere nog minder, wanneer de vorm maar een heel klein beetje minder is. Daarom concludeerde Edberg ook: “Courier was vandaag iets te goed voor mij.” Want zelfs als Couriers tennis al voorspelbaar is, moet er meer tegengas worden gegeven dan de nummer één van de wereldranglijst in de laatste partij op Flinders Park kon.

Edberg heet de koele te zijn, Courier was het. “Vanmorgen, toen ik de Australische kranten las, dacht ik dat ik al verloren had. Daar kan ik om lachen. Het enige dat ik nu wil lezen, is dat ik die wedstrijd heb gewonnen en dan kan het mij niet schelen of ik aardig of onaardig wordt gevonden. Dat telt niet. Ik werk zo hard als ik kan. Het gaat mij niet om een plaats op de ranglijst, mijn enige doel is het tennispeil te bereiken dat binnen mijn mogelijkheden ligt. Het gaat de goede kant op, maar wanneer ik nooit verder zou kunnen komen dan nummer twee, heb ik daar vrede mee. Misschien is mijn spel minder aansprekend dan dat van Edberg. Ik zou ook best wat van hem willen overnemen, zijn aanvalskracht willen bezitten. Daar ga ik dus op oefenen.”

Courier behoort zeker nog niet tot de groep spelers, die grote wedstrijden gemakkelijk kan winnen. Dat bleek ook gisteren. Courier: “De uitslag doet misschien denken dat het eenvoudig was, maar dat is niet zo. Het was opnieuw heel inspannend. Je moet tegen Edberg tot de laatste bal vechten, want opgeven doet hij nooit.”

Toch was Edberg uitgeteld na de doorbraak in het zesde spel van de vierde set, weer een service-game vol onzekerheden, ingezet met een dubbele fout. Courier sloeg onmiddellijk toe, het leek op het peper strooien in een open wond, vier gewonnen slagen op rij, nog maar één spel van zijn tweede Grand Slam. Vijf minuten later was het voorbij. Het verzet van Edberg sneuvelde in wéér een dubbele fout, zijn zevende. Eén wedstrijdpunt overleefde hij nog. Het tweede niet. Na de huldiging rende de Amerikaan met zaakwaarnemer Brad Stine en met zijn coach José Higueras naar de rivier Yarra, die langs het National Tennis Centre loopt. Stine had beloofd, als zijn man won, erin te zullen springen, Courier deed het ook, om er meteen weer uit te stappen. Het water was te vuil. Na zijn eerste grote overwinning in Parijs had hij zoiets niet gedaan. “Daar is ook geen rivier en tussen een paar bomen springen, dat is niets.” (ANP)