Ouderen betreuren verlies Vut; Werknemers Akzo reageren verdeeld op afschaffing Vut

EDE, 24 JAN. De afspraken die het chemieconcern Akzo gisteren met de bonden heeft gemaakt over het afschaffen van de collectieve Vut mogen dan aan beide kanten van de onderhandelingstafel tevreden gezichten hebben opgeleverd, op de werkvloer worden ze bepaald niet met groot gejuich ontvangen. Een peiling onder de werknemers van Akzo-Ede leverde vanmorgenvroeg in ieder geval een niet onverdeeld gelukkige "achterban' op. Voor de meeste jongeren blijkt de Vut nog een beetje een "ver-van-mijn-bed-show', maar voor wie de veertig is gepasseerd, geldt de regeling kennelijk als een verworven recht waarvan het verlies stevig wordt betreurd. Een tuiltje reacties.

“Nou daar baal ik stevig van, dat kan ik je wel vertellen”, zegt een van de werknemers van de ochtendploeg. “Een Vut voor eigen rekening, wat moet ik me daarbij voorstellen? Ik ben nou 40, ik heb jonge kinderen. Weet u wat dat kost? Hoe kan ik dan geld apart gaan leggen om voor mijn Vut te sparen? Als ik 60 ben studeren ze. En weet u wat dat kost? Dan kan ik het dus ook niet betalen. Nee, ik ben hier bepaald niet tevreden mee.”

“Ik mag er in maart tenminste nog mooi uit”, constateert een collega met een onmiskenbare lichte grijns van tevredenheid op zijn gezicht. Hij is 62 en mag nog van de huidige regeling gebruik maken (die overigens nog tot 1996 geldt). Hij kan het wel begrijpen, vertelt hij, dat er aan de Vut “gemorreld” gaat worden. “Het is toch gewoon een centenkwestie”. Maar dat wil nog niet zeggen dat hij het daar mee eens is. “We hebben jarenlang ingeleverd voor die regeling. Die pakken ze ons nu weer af. Ik kom er nog goed van af, maar ik kan wel zeggen: collega's van mij die er net buiten vallen, die hebben er flink de pest in.”

Dat het “puur een kwestie van de centen” is, weet ook een ongeveer even oude collega van "produktie' te melden. Het argument dat Akzo de ervaring van zijn oudere werknemers langer wil benutten, gaat er bij hem niet echt in. “De meeste van mijn collega's zijn blij als ze er met 62 uitmogen. Het ligt er natuurlijk aan waar je werkt. Maar de techniek haalt je op een bepaald moment wel erg snel in. Niet iedereen kan dat nog oppakken. Al die computers, dat ligt die jonge knapen toch meer.”

Een verrassing was de uitkomst van de onderhandelingen ook niet voor de 38-jarige kantoormedewerker die, alhoewel gehaast, toch graag even commentaar wil geven: “Voor sommige mensen is hun werk kennelijk hun hobby, voor mij is het nog steeds een noodzaak. Als ik er eerder uit had gekund, had ik het gedaan.”

Met de wanten nog aan en een pet op, maar zeker niet goedgemutst, valt een man van weer een andere afdeling hem bij: “Wij waren dus tegen”, zegt hij. “We hebben nog handtekeningen verzameld om het tegen te houden. Achthonderd hadden we er, het mocht niet baten.”

Als je pas 37 bent, dan maak je je over je Vut nog geen zorgen, zegt een vrouwelijke Akzo-medewerker die ook op kantoor zit. “Het zat eraan te komen. Er doen al heel wat grappen de ronde. Verontrust ben ik er niet door. Ik zie wel.” Zo benadert ook een tien jaar jongere mannelijke collega het. “Ik moet toch nog 35 jaar. Ik ben er niet echt rouwig om dat ze de Vut afschaffen. Ik zie tegen die tijd wel weer. Misschien hebben ze dan wel weer wat anders verzonnen.”

“Ach, je weet het maar nooit met die CAO's”, schreeuwt een nog jongere collega vanaf zijn fiets. “Het kan ook zo weer veranderen. Maar die loonsverhoging die we krijgen, die zie ik wel zitten.”

“De Vut afgeschaft? Ik heb er nog niks van gehoord. Ik weet niet wat ze afgesproken hebben”, is de reactie van een produktiemedewerker. En verder heeft hij geen tijd en wel wat anders aan zijn hoofd, zoals zijn muts laat weten: “Koud hè”.