Seles jaagt Sanchez meedogenloos over de baan in halve finales

MELBOURNE, 23 JAN. Het was half voorspelbaar, Monica Seles en Mary-Joe Fernandez in de vrouwenfinale van de open Australische tenniskampioenschappen. Seles speelde in 1991 zestien toernooien, zestien finales, tien overwinningen. Arantxa Sanchez werd vanochtend door haar zo over de baan gejaagd dat het lachen de Spaanse verging. Daarvoor moet heel wat gebeuren, op een relatieve koude Australische zomermorgen was het zover. Sanchez berustte in het onvermijdelijke, de achtste nederlaag op rij sinds zij elkaar in september 1989 in Dallas voor het eerst ontmoetten.

Seles speelde haar gebruikelijke spelletje. Zij kan niet anders en zij wil vooral niet anders. Toch verloor ze de eerste game. “Zo iets kan niet tegen Arantxa Sanchez, die loopt op iedere bal en slaat de meeste nog terug ook.” Het kostte haar twee games, daarna nam zij de draad weer op: 6-2. Meedogenloos. Sanchez was, zoals altijd, positief, zelfs na de afstraffing. “Ik heb verloren, maar van de beste speelster van de wereld.”

Gabriela Sabatini had, ten opzichte van Mary-Joe Fernandez, een wat minder aansprekende overmacht met een derde en zevende plaats op de wereldranglijst. Voor de Argentijnse was het dit keer echter een dag waarop de wind voortdurend uit de verkeerde hoek waaide. Fernandez bewoog veel gemakkelijker, had een opmerkelijk vaste hand, spotte in de eerste set met de reputatie van de publicitair aantrekkelijkste speelster en trok die lijn in de tweede reeks door. De druk van een afgetekende overwinning remde echter plotseling haar voortgang, waardoor het tenslotte nog een hele tijd duurde voor zij zeker werd van de finaleplaats.

Sabatini kon in de eerste set niets tegen Fernandez. Zij won niet één service game, wat meer zegt: zij maakte zeven armzalige puntjes. “Zij speelde veel beter, veel agressiever, dan anders. Ik was verrast en misschien speelde ik daardoor wel zo zwak. Niets lukte.”

In de tweede set gaf Mary-Joe enig terrein prijs, liet handenvol kansen op gamewinst ongebruikt en zag Sabatini terugkomen van 2-4 tot 4-4. Met een kleine opleving haalde de Amerikaanse toch nog, struikelend, de finale tegen Seles. Een herhaling van de halve eindstrijd van vorig jaar, Seles won toen met 6-1 6-2. “Een wat pijnlijke herinnering”, filosofeerde de Amerikaanse. “Ik zal net als tegen Sabatini moeten aanvallen, dat lukt mij dit jaar beter dan in 1991, maar ik weet niet of het voldoende zal zijn.”