Gluren naar Kitty Courbois als aardig tijdverdrijf

Acteren: Kitty Courbois, Ned. 3, 21.25-21.54u.

Gluren is een aardig tijdverdrijf - en in het driedelige NOS-reeksje Acteren, dat vanavond begint, wordt volop gegluurd. Natuurlijk niet zonder toestemming van de betrokkenen, maar die hebben zich zo te zien door de aanwezigheid van een camera niet laten verleiden tot aangepast gedrag. Kitty Courbois, de hoofdpersoon in de eerste aflevering, blijft zich concentreren op de rol die ze instudeert en is zich niet zichtbaar bewust van méékijkers. Ze werpt zich met volle ernst op een claus, speelt of haar leven ervan afhangt, breekt abrupt af, stelt met een gulle lach vast dat het niks is en probeert weer iets anders. Schilderachtig loopt ze door het repetitielokaal een rondje te peinzen met regisseur Titus Muizelaar, proestend werkt ze zich door een tekst heen terwijl tegenspeler Peter Oosthoek manmoedig doorgaat, en opeens vindt ze de gewenste toon weer. Ik mag daar graag naar kijken.

Kitty Courbois is gevolgd tijdens de repetities voor Wanneer wij doden ontwaken, die vorige week onder gejuich in première ging. Volgende week is te zien hoe Hans Dagelet werkt aan Memoires van een zak (een dag daarna in première) en tenslotte is Pierre Bokma in beeld tijdens de repetities voor Vastgoed BV (twee dagen eerder in première). De programma's, samengesteld door Cees van Ede, zitten dus dicht op de actualiteit. Ze vormen een goed voorbeeld voor de reguliere kunstrubrieken van de Nederlandse televisie: dit zou eigenlijk de aangewezen vorm zijn om aandacht te besteden aan belangrijke toneelvoorstellingen. De reguliere interviewtjes die men doorgaans ziet met acteurs en regisseurs, maken mij zelden nieuwsgierig naar de voorstelling. De beelden uit het repetitielokaal doen dat wel; ze werken toe naar de ontknoping die dezer dagen in het theater wordt vertoond.

Door de keus voor één acteur uit één voorstelling blijven andere aspecten onbelicht, dat spreekt vanzelf. Vanavond zijn vooral scènes tussen Kitty Courbois en Peter Oosthoek te zien, maar we horen niet hoe Oosthoek zich een weg heeft gebaand door Ibsen. Hij is hier gereduceerd tot een veredeld aangever, net als Muizelaar die blozend bekent dat hij als tienjarig jongetje straalverliefd was op zijn huidige hoofdrolspeelster. Maar is dat erg? Ik vind van niet, ik vind het al aardig genoeg dat ik even achter de schermen mag gluren.