Public Enemy: gepaste muzikale agressie als wapen tegen racisme

Concert: Public Enemy en Anthrax. Gehoord: 18/1 IJsselhal, Zwolle.

Het mooiste moment van het dubbelconcert van Public Enemy en Anthrax, afgelopen zaterdag in Zwolle, was bij de toegift. Beide groepen traden aan voor een metal-versie van Bring the Noise, oorspronkelijk een nummer van Public Enemy. Terwijl Flavor Flav (van Public Enemy) plaats nam achter het drumstel, probeerde Anthrax-zanger Joe Belladonna de pompende motoriek van de rappers te evenaren, waarbij het hem duidelijk ontbrak aan de nonchalante souplesse van broeder Chuck. Belladonna, met strakke broek en poedelkapsel, heeft meer talent voor de weidse gebaren, die typisch zijn voor het hardrockgenre.

Het is een samenwerking die, hoewel onwennig, uitstekend werkt en om uitbreiding vraagt. De connectie tussen rap en hardrock bestaat al sinds Run DMC een single maakte met Aerosmith (Walk this Way). Het laatste jaar hebben meer rappers, zoals Ice T, zich gewend tot -blanke- hardrockgroepen voor begeleiding. Het geval van Public Enemy en Anthrax, die op het podium broederschap en gelijkheid prediken, heeft iets vreemds. Het hobbygroepje van twee leden van Anthrax, Stormtroopers of Death, bracht immers enkele jaren geleden nog de plaat Speak English or Die uit met daarop teksten als Fuck the Middle East en You come into this country/ You can't get real jobs/ You can't communicate..Speak English or Die.

De muziek en optredens van Public Enemy staan geheel in het teken van de bestrijding van genstitutionaliseerd racisme. Doorspekt met kreten als Hey y'all, check this out.. worden de songs toegelicht door de als een kwelgeest rondsluipende Flavor Flav. Met geheven vuist nodigt hij het publiek uit te scanderen: Fuck Racism! Surinam is in the House!. De toneelbezetting van Public Enemy is sober, met alleen de draaitafels van Terminator X hoog boven de rappers Flavor Flav en Chuck D. opgesteld en de zes versteende leden van de Security of the First World in slagorde aan hun weerszijden. De muziek wordt niet live gespeeld, maar door Terminator X op cd gedraaid. Het zijn dus Chuck D. en Flavor Flav die het concert dragen. En hoe voorspelbaar de onderwerpen die ze aandragen intussen ook zijn, het blijft indrukwekkend. Chuck D. gelooft in wat hij zingt, zijn woede is overtuigend en voelbaar. I Don't wanna be called Yo Niga, Fight the Power of Letter to the New York Post zijn veralgemeniseerde, persoonlijke ervaringen die met gepaste muzikale agressie worden gebracht. Daarom kon het ook weerklank vinden bij het gehele, toch hoofdzakelijk blanke publiek.