Karin Bloemen toont veelzijdigheid in nieuwe voorstelling; Aanstekelijk vocaal vermaak

Voorstelling: Karin in concert, door Karin Bloemen, met Marjolein Touw en Arthur Schlemper. Muziek o.l.v. Willem Ennes. Decor en kostuums: Jan Aarntzen. Regie: Fred Florusse. Gezien: 18/1 in Diligentia, Den Haag.

Karin Bloemen kan veel: ze geeft elke zangtekst de vereiste zeggingskracht en een bijpassend stemgeluid, ze beweegt zich goed en ze wendt zich met opmerkelijk gemak tot haar publiek. Het probleem is alleen een vorm te vinden waarin ze dat allemaal kan laten zien. Het succesprogramma Bosje Bloemen was, vond ik, een uitstalkast van tierelantijnen en tijdrovend gedoe, dat te veel aandacht vroeg voor de drie achtergrondzangeressen en te weinig ruimte liet voor haar eigen talenten. Ook haar nieuwe voorstelling is geen solo, ditmaal gaat ze vergezeld van twee secondanten. Maar wat een verschil!

Karin in concert is, strikt genomen, een aaneenschakeling van oude en nieuwe zangnummers die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben. En toch sluit alles op alles aan; uiteenlopende thema's en stijlen vloeien virtuoos in elkaar over en vormen één geheel van aanstekelijk vocaal vermaak. In plaats van de opgelegde namaakpret uit het vorige programma, is hier onder leiding van Fred Florusse een hechte groepsprestatie geconstrueerd met een uitgekiende dosering van soli en ensemble-nummers. Marjolein Touw en Arthur Schlemper maken effectief gebruik van hun individuele talenten - zij is een solide popzangeres, hij heeft droogkomische kwaliteit - en gedrieën zingen en spelen ze hilarische hoogtepunten. Een snelle satire op Nederlandse soap-series bijvoorbeeld, en een vileine scène over publiek en spelers van Les Misérables, op tekst van de debuterende Koen van Dijk: “Iedereen hier op die draaischijf / is zo duizelig als wat...”

Het gesproken woord is hoofdzakelijk beperkt tot korte conférences die naar het volgende nummer gaan, terwijl de vier voortreffelijke begeleiders er al een intro onder leggen. Dat geeft de show een weldadig hoog tempo - en dat orkest is één en al dynamiek.

Zelf excelleert Karin Bloemen in Amerikaanse songs als Woman in the moon en You were my friend, zinderend van dramatiek, ze doet een scherp getypeerd nummertje Nina Hagen, maakt een geëxalteerde entree van This is my life, met de maniertjes van Shirley Bassey, parodieert de praatjes en pasjes van Diana Ross, beoefent de Russische en Zuidafrikaanse tongval, zingt een paar ingetogen Nederlandse liedjes en komt in Lover where can you be verbijsterend dicht bij het verloederde kinderstemmetje van Billie Holiday - zo malicieus heeft niemand het tot dusver gedurfd. En daarmee heb ik nog maar hooguit de helft genoemd. Eindelijk heeft Karin Bloemen een programma dat haar veelzijdigheid eer aandoet. Het verdient meer succes dan het vorige al had.