Analecta en Dr. Nerve spelen in serie grensvervagende muziek in BIMhuis; Hoogstandjes beuken de luisteraar suf

Concerten: in de serie 'Directions': het trio Analecta o.l.v. zanger/gitarist David Dramm en het New Yorkse octet Dr. Nerve o.l.v. componist/gitarist Nick Didkovsky. Gehoord: 18/1 BIMhuis, Amsterdam. Verder te horen: Dr. Nerve 25/1 Thelonious, Rotterdam, Analecta 1/2 SJU-huis, Utrecht, De serie Directions wordt 23/1 voortgezet met LOOS Extended.

'Waar grenzen vervagen ontstaat nieuwe muziek' luidt de ondertitel van de serie 'Directions' die zaterdag in het BIMhuis begon. De Engelse 'vertaling' van deze ondertitel in het programmablad, 'Step across the Border', klinkt niet alleen zakelijker maar vooral minder profetisch. En waarschijnlijk terecht; waar grenzen vervagen kan immers van alles gebeuren, van eng nationalisme tot oorlog toe, men hoeft maar uit zijn raam of naar de beeldbuis te kijken.

Ook binnen de veilige wereld van muziek kan grensvervaging, zo bleek in het BIMhuis, tot heel verschillende resultaten leiden.

Voor de pauze speelde het Nederlandse trio Analecta 'dissonante rhythm and blues', onder andere op basis van bekende popsongs. Gitarist David Dramm blijkt een ruig, fors stemgeluid te hebben en zou het in een rockgroep heel goed doen, maar hij wil blijkbaar meer en vooral anders. Dat andere, een beetje jazz, een beetje heavy metal en een beetje modern klassiek, werkt vooral vertragend, waardoor de doorgaande motoriek, het kenmerk van de echte rock, effectief de nek wordt omgedraaid. Dat de goedgevulde zaal bij dit alles onbeweeglijk blijft, is geen wonder, een gestreken solo op een contrabas, dat danst voor een rocker nu eenmaal niet lekker. In Waitin' for the man van Lou Reed blijft de primitieve ruigheid van het origineel goed bewaard. Van de simpele melodie blijft echter weinig over, terwijl de lengte van het stuk, op de 'banaan'-lp nog geen vijf minuten, wordt opgerekt tot bijna een kwartier. De aanpak van Analecta wekt niet alleen vervreemding maar ook bevreemding op. Terwijl veel jazzmusici om saaiheid te bestrijden naarstig op zoek zijn naar nieuwe compactheid, zoekt dit trio het juist in de breedte.

Bij Dr. Nerve, de achtmansgroep van de New Yorkse componist/gitarist Nick Didkovsky is van uitrekken geen sprake, eerder in extremo het tegendeel. Langer dan twee, drie minuten, duurt vrijwel geen enkel stuk. In die korte tijd passeren echter zoveel hoogstandjes, vooral op ritmisch gebied, dat de luisteraar al snel suf is gebeukt. Niet zozeer door die hoogstandjes zelf, maar vooral door de uitvoering ervan: schril, bijzonder luid en niet exact genoeg. Het lijkt erop dat Didkovsky zijn muziek met mathematische precisie vervaardigd heeft, maar daarbij vergeten is dat mensen die moeten uitvoeren. De drummer die een essentiële rol is toebedacht, kan zijn taak niet aan. Hij speelt te grof en vaker achter dan op de beat. De composities, die even vaak aan Louis Andriessen als aan Frank Zappa doen denken, kunnen misschien maar het best door een computer worden uitgevoerd. Nu is het hom noch kuit, of, gelegd naast de carrière van diezelfde Louis Andriessen: Hoketus-muziek uitgevoerd door de vroegste lichting van de Volharding.