Sardiniërs

Ten onrechte zijn ook prehistorische Sardiniërs te berde gebracht in de postmoderne discussie over zelfdoding die sinds enige tijd de kolommen van deze krant vult (onder andere op de opiniepagina en in Z). Dat oude verhaal heeft precies de omgekeerde betekenis van die welke eraan gegeven is door de helft ervan weg te laten.

Waar is, steeds volgens dat verhaal, dat die Sardiniërs op de een of andere wijze met het probleem moeten hebben gezeten dat oudere mensen hen hinderden. Gezien de toenmalige levensverwachting mag echter wel uitgesloten worden dat tè oud worden voor eigen plezier en dat van anderen, in biologische zin dat probleem vormde. Eerder zal het wel, tegen alle fraaie theorieën van Rousseau in, een kwestie van bronnen geweest zijn. En zo verhaastten families het einde van leden van de oudste generatie door met hen die berg te bestijgen en hen daar vervolgens in een afgrond te duwen. Echter geenszins onder sardonisch gelach. Net als de befaamde "smile on the face of the tiger' uit de limerick lag die lach op het gezicht van de ander bij wie men dat misschien niet verwachten zou. Die ouderen schijnen namelijk heel goed beseft te hebben dat tegen de fout die de jongeren met hun handelwijze maakten, helaas niet te argumenteren viel.

Op een gegeven moment kwam de gemeenschap rondom de Babaiecca erachter dat het één familie opmerkelijk voor de wind ging. En toen de nijd voldoende hoog was gestegen, kwam zij rumoerig eens poolshoogte bij die thuis nemen om het geheim van al die voorspoed te ontdekken. En ja, wat bleek? Die familie had zich niet aan de macabere ritus gehouden, zij hield nog steeds een oude baas achter die zij al lang naar de Babaiecca had moeten brengen. Maar hij was zo onvervangbaar geweest omdat hij, met zijn ervaring, zo'n goede kijk op factoren had gehad die de jongeren veronachtzaamden en de familie zo van nut was geweest.

Die prehistorische gemeenschap stond nu voor de keus: bij de oude gewoonte blijven en alsnog die krasse baas offeren, of zich door die fortuinlijke familie laten overtuigen dat het ook voor andere families beter was zulke inventieve ouderen in de strijd om de bronnen in te schakelen. Overredingskracht won het, en sinds die dag zag men families niet langer de Babaiecca bestijgen om er met de illusie weer van af te dalen dat zij, verarmd, rijker zouden zijn geworden.