Inventieve danssolo van Noiret blijft boeien

Voorstelling: Louisiana Breakfast door Tandem; choreografie: Michèle Noiret; dans: Bud Blumenthal, Michèle Noiret; muziek: Youssef Yancy, Billy Holiday, Peter Gabriel, Tom Newman; lichtontwerp: Xavier Lauwers. Gezien: 16/1 Lantaren, Rotterdam. Aldaar t/m 18/1.

Na de verbouwing is theater Lantaren in Rotterdam in de komende maanden bezig met een inhaalmanoeuvre op toneel- en dansgebied. Tandem (1986) uit België is een van de buitenlandse groepen die zijn geprogrammeerd. Het is een tweemansgezelschap dat bestaat uit de danseres / choreografe Michèle Noiret en steeds wisselende partners. De produktie Louisiana Breakfast danst zij samen met de Amerikaan Bud Blumenthal, die zij in 1989 in Europa leerde kennen.

Michèle Noiret is dochter van de dichter Joseph Noiret, een hier minder bekende mede-oprichter van de Cobra-beweging. De poëzie van haar vader is de inspiratiebron voor enkele van haar choreografieën. Zij kreeg haar theater- en dansopleiding aan Béjarts Mudra-school in Brussel, die daar inmiddels is opgeheven. Vanaf 1979 werkte zij jarenlang intensief samen met de Duitse componist Karlheinz Stockhausen voor zijn opera Donnerstag aus Licht.

Louisiana Breakfast bestaat uit twee delen: de solo Vertèbre (1989) en het duet Breakfast (1990). Bijna twee jaar geleden trad Noiret hier op met Vertèbre. Deze fantastische solo blijkt nog steeds te boeien door het ongewone concept, de choreografische inventiviteit en de schitterende lichaamsbeheersing van de danseres. Door het toevoegen van een korte introductie, waarbij de man uit Breakfast al zijn opwachting maakt, krijgt het ballet een andere context. Het dierlijke aspect van de zich ontpoppende larve laat zich nu uitleggen als de ontwikkeling van een meisje.

Teleurstellend is echter het duet Breakfast. Deze choreografie is van een geheel andere orde. De sfeer van dit werk past niet bij de solo. Het is een bleek en veel te lang uitgesponnen verhaal over de kennismaking van een stel en de ontwikkeling binnen een verhouding met alle ups en downs. Daarbij sluiten de overgangen tussen de verschillende stadia niet mooi aan, wat storend is. Dit duet lijkt zich af te spelen op het Amerikaanse platteland, wat een paar aardige beelden oplevert. Het is echter oppervlakkig en heeft nauwelijks amusementswaarde.

De bewegingsvocabulaire van Bud Blumenthal is duidelijk anders dan dat van zijn partner. Deze Amerikaanse danser, die voornamelijk getraind is in Oosterse vechtsporten en de contact-improvisatie danstechniek, beweegt zich soepel en gemakkelijk. De invulling van zijn rol haalt het echter niet bij Noirets interpretatie. Hierdoor ben je geneigd te zeggen dat Breakfast smaakt als flauwe havermoutpap.