Fijnzinnig zangtheater bij Montezuma

Voorstelling: The third act, door Montezuma's Revenge (Rob Veldhuijsen, Maarten Mourik, Hans Cassa, Bart Keuskamp en Paul Klooté). Muzikale regie: Alan Evans. Regie: Bart Stuyf. Gezien: 17/1 in Cultureel Centrum, Amstelveen.

Dat vijf jongemannen, louter met hun stemmen, prachtige muziek kunnen maken, bleek een paar jaar geleden uit het vrolijke debuut van de zanggroep Montezuma's Revenge. Ze excelleren in veelgelaagde samenzang en in soli, waar de anderen een donzen denkbed van klanken onder leggen. Het tweede programma, iets bewuster aangekleed en geënsceneerd, bood meer van hetzelfde. Sinds gisteravond The third act in première ging, is het a capella-kwintet een nieuwe fase ingegaan: met geacheveerder repertoire en een uitgekiende theaterpresentatie.

Bart Stuyf, werkzaam in het bewegingstheater, ontwierp een spannend belicht, kade-achtig toneelbeeld met kratten, balen, een meerpaal en een kabeltouw dat in de hoogte verdwijnt. Hij kleedde de vijf zangers in lange, openhangende zwarte jassen, gaf hen soldatenkistjes aan de voeten en bedacht strakke bewegingspatronen die vaak een verhalende functie hebben. Zo krijgt elk nummer een eigen visuele vorm. Het gevolg is een gave opeenvolging van taferelen, met als enige nadeel dat ik bij vlagen dacht: nu wordt die vormgeving mij te hermetisch, nu wens ik dat er uit de band wordt gesprongen. Pas na de pauze, bij een hilarisch Stand by your man, kreeg ik even mijn zin. Voor die vocale ironie is in deze voorstelling helaas minder ruimte dan voorheen.

Met een fabelachtige adem- en microfoontechniek zingt de groep fijnzinnig gearrangeerd repertoire, meer dan ooit van eigen hand. Subtiel wiegende melodielijnen, veelal, die qua sfeer aansluiten bij de songs van elders: Moon over Bourbon Street van Sting bijvoorbeeld, en Shipbuilding van Elvis Costello. De eigen nummers zijn soms te gelijksoortig, maar The state I'm in van Maarten Mourik en Too much make up van Bart Keuskamp hebben voldoende allure om naast die grote voorbeelden niet te verbleken.

Hoe eigenzinnig ze nog steeds kunnen omspringen met bestaand materiaal, blijkt intussen uit een imposante versie van War - veel indringender dan ik het ooit hoorde van Frankie goes to Hollywood. Montezuma's Revenge eigent zich zo'n nummer volkomen toe en zingt het alsof het nog nooit is gezongen. Dat blijkt in dit derde programma eens te meer.