Brother Ray

Hoeveel mensen zijn er die als ze even niks te doen hebben naar MTV kijken? Is kijken het goede woord in dit verband? Is het niet eerder lusteloos staren? Of koekeloeren? Of vanuit een ooghoek, of met een half oog, met één oog, zoals mijn moeder dat pleegt te noemen, hoeveel mensen zijn er die kijken en niet kijken tegelijk, die hun toestel aan hebben staan, als behang, en ja, wat is er eigenlijk tegen behang? Niets, ik bijvoorbeeld heb de televisie de hele dag aan staan, zij het zonder geluid.

Zo zag ik vandaag Ray Charles weer eens; hij zat op een hekje. Even was ik bang dat hij er af zou donderen, maar dat gebeurde natuurlijk niet. Geen idee wat hij zong, vanwege dat geluid, maar zien kon ik hem, en reken maar dat ik keek. Ray Charles! Brother Ray! Plotseling schoot het me te binnen dat hij blind was geworden toen hij als kind zijn kleine broertje in bad zag verdrinken. Ging ik daarover piekeren; dat dàt beeld, dat verdrinkende broertje, het laatste plaatje was dat Ray Charles gezien heeft in deze wereld.

Krijgt een mens een vreemd idee van de wereld als zo'n beeld het laatste is wat hij ervan te zien krijgt? Hoe denkt iemand over het leven die dàt als laatste gezien heeft? Een verdrinkend kind als aandenken op het netvlies, wat gebeurt er dan, hoe is het eigenlijk in Godsnaam mogelijk dat iemand dat overleeft?

En dat een mens dat kan overleven, dàt bewijst toch wel dat hij niet bestaat, die God, van die Godsnaam. Deze plotse, volkomen onverwachte herinnering aan Ray Charles, zomaar veroorzaakt door een clip zonder geluid, maakt dat ik nu verlang naar zijn muziek, en daar gaat en ging het allemaal om. It's Cryin' Time Again.

Hij zit nu in de snackbar met een mes op zak naar Sheila te koekeloeren, maar het voelt anders. Minder verliefd, bij voorbeeld, en toch wil hij haar harder hebben.