Succes Nederlandse tennissers op zeer warme openingsdag Australian Open; Schapers steelt de show in Melbourne

MELBOURNE, 13 JAN. Michiel Schapers wil niet weten van een terugkeer op het eerste plan. Simpelweg omdat hij vindt daar nog steeds te zijn. De 32-jarige Rotterdammer heeft gelijk. Hij heeft het aangetoond op de eerste dag van de Open Australische tenniskampioenschappen in Melbourne. De overwinning op Thierry Champion was een indicatie, zijn spel het bewijs.

Van de vijf Nederlandse mannen, die meteen aan het werk moesten in het eerste Grand-Slamtoernooi van dit jaar, was de op één na oudste deelnemer in het enkelspel de enige die zichzelf bleef. Die een hele partij het tennis speelde dat binnen zijn mogelijkheden ligt. De anderen deden dat niet. Ook niet de winnaars Haarhuis, tegen Hlasek, Siemerink tegen Palmer en Eltingh, de volgende tegenstander van Schapers, tegen Braasch. Koevermans zeker niet. Hij werd koel ingepakt door Fitzgerald, ooit een sub-topper maar diep weggezakt.

Nederland had het, met uitzondering van Schapers en een winstpercentage van tachtig bij de mannen, moeilijk op de zeer warme openingsdag. Haarhuis met zichzelf tegen Jakob Hlasek, die over ruim twee weken met het Zwitserse Davis-Cupteam naar Den Haag komt.

De "oude' Schapers behoort niet tot Frankers selectie voor het Nederlandse team. Dat steekt hem een beetje, hoewel hij zegt begrip te kunnen opbrengen voor de keuze van de coach. “Als je 32 bent, heb je de tijd een beetje tegen je. Ik had graag in het team gezeten, maar mijn afwjzing is geen extra prikkel geweest.” De instelling van Schapers ten opzichte van het tennis is enigszins veranderd. Het gaat immers niet meer om een verre toekomst, maar om vandaag. “Ik blijf spelen zo lang ik er plezier in heb, ik scherp mijn voorbereiding op het volgende toernooi wat meer aan. Voor Melbourne ben ik vroeg naar Australië gekomen, heb hier een week met veel verschillende spelers getraind, ben even in Nieuw-Zeeland geweest, maar was vijf dagen voor het begin van dit toernooi weer terug.”

Schapers heeft een liefdesverhouding met Melbourne. Zijn carrière is, op latere leeftijd dan van de huidige Nederlandse top, er begonnen. In 1985, toen nog op gras, haalde hij de kwartfinales, mede door een overwinning op Boris Becker. Hij herhaalde het vier jaar later met Noah onder zijn slachtoffers. “Ik speel hier graag, ik ben een mooi-weer tennisser.”

Vandaag was hij voornamelijk een mooie tennisser, die soms zo gemakkelijk speelde, dat het vanzelf leek te gaan. “Na de eerste set, die ik dikker dan met 4-6 had kunnen verliezen, kwam ik op toeren. Ik moest er even doorheen en vooral de constante lijn in mijn spel houden. Ik denk dat Champion zich daar een beetje op verkeken heeft. Te vlug heeft gedacht dat hij het werk gemakkelijk kon klaren en dat heeft mij natuurlijk in de kaart gespeeld.”

Van de tweede set had Schapers veel meer zekerheid in zijn spel dan de Fransman. Zijn service-volley lukte, hij bewoog gemakkelijker dan zijn tegenstander en bleef, met een kleine terugval in de vierde set, eigenlijk steeds meester over de situatie. “Ik kreeg het idee dat Champion, die toch zeven jaar jonger is dan ik, het conditioneel moeilijk had.” Zelfverzekerd voltooide Schapers zijn werk met drie gewonnen sets (6-1, 6-2, 6-4) op rij. “Ik ben tevreden, het is mijn mooiste overwinning op hard-court in Melbourne.”

Schapers was aanzienlijk vlugger klaar dan Koevermans, die tegen Fitzgerald drie sets naar zijn vorm zocht. Sinds december probeert hij de greep van zijn fore-hand iets te veranderen. “Dat moet, wil je op de service meer kunnen doen dan alleen de bal blokken.” Koevermans is nog niet klaar met die verandering. Hij speelde brokkelig, werkte een vroege achterstand in de eerste set weg, maar bleef in feite steeds in de achtervolging om zichzelf te vinden. Dat lukte niet, hij miste op 5-4 bij eigen service de kans op de set en verloor tenslotte de tie-break. Fitzgerald, in eigen omgeving, liet Koevermans geen kans in de wedstrijd terug te komen, met onverwachte hulp overigens, want in de derde reeks liet Koevermans, weer op 5-4, drie set-punten ongebruikt in een game die twaalf minuten duurde, na acht keer veertig-gelijk.

“Ik heb gewoon pech gehad”, vond de verliezer. “Ik heb een achterstand van 0-3 in het begin goed opgehaald, maar ik verlies tegenwoordig aldoor mijn partijen op de laatste punten. Fitzgerald liet mij niet in mijn spel komen, als hij maar een halve kans heeft, gaat hij naar voren en hij is erg sterk aan het net. Dat is geen toeval, hij is één van de beste dubbelaars van de wereld.”

Jacco Eltingh, die nog nooit een vijf-setter in zijn loopbaan heeft verloren, zocht lang naar een antwoord op het grillige spel van de Duitser Karsten Braasch. Het kostte hem de eerste twee sets. “Maar ik heb nooit het idee gehad dat ik een kansloze partij speelde, zoals ik ook geen moment het gevoel had dat ik de wedstrijd in mijn zak had.” “In de eerste set ging het slecht, omdat ik met een veel te harde bespanning speelde. Ik heb een ander genomen en in de tweede ging het al beter. Braasch is moeilijk bespeelbaar, maar dat is overkomelijk als je zelf goed bent. In het begin was ik dat niet.”

Eltingh werd daardoor gedwongen tot een inhaalrace, maar werd gestimuleerd door de gedachte dat vijf-setters zijn specialiteit zijn. “Als ik het tot de vijfde set rek, heb ik alle kans. Conditie heb ik genoeg. Ik voel mij in de vijfde niet anders dan in de eerste.” Snelle breaks in de vierde en vijfde set zetten Eltingh op het goede spoor, die uit de laatste reeks leverde hij weer in. “Ongelooflijk stom van mij en onnodig. Ik had het geluk dat hij wat last van zijn arm kreeg en daardoor vooral zijn service moest aanpassen.”

Eltingh taxeert scherp en realistisch. Ook op de baan. “Er zijn mensen die zich zorgen maken omdat het niet goed gaat, ik dacht het moet vanzelf beter worden, want slechter kan niet.” Het werd beter en Eltingh was daardoor aan het beslissende einde van de partij gewoon goed en zelfverzekerd.

Paul Haarhuis heeft tegen Hlasek soms losse-floddertennis gespeeld. De Zwitser deed het ook. In de eerste set, maar na zeven verloren games op rij lukte het plotseling wel. De wedstrijd viel in drie delen uiteen. De eerste en de laatste periode - en dat is nu eenmaal de belangrijkste - waren voor Haarhuis. “Er was niets op mijn tennis aan te merken in de eerste set. Daarna echter ging Hlasek veel beter serveren, hij zette mij onder druk en als je dan twee sets verliest, voel je je niet lekker. Er stond echter tegenover dat het krachtsverschil kleiner was dan de score deed vermoeden. Een break tegen in de vierde was ook niet prettig.”

Haarhuis stond tegen de muur, maar daarin vond hij de zekerheid dat hij alleen nog maar vooruit kon. “Doordat ik mijn verloren service-game kon terugpakken, kwam ik weer in de winning-mood. Dat helpt zeker als het niet echt lekker gaat. Misschien was ik iets te gehaast. In de laatste twee sets kreeg ik de ballen weer diep, werd zijn service wat minder.” De grote verdienste van Paul Haarhuis was dat hij niet capituleerde. Hij was daar trots op. “Ik heb gewonnen uit een positie die niet goed was. Ik heb niet opgegeven.”

In zo'n geval is de vraag of Haarhuis goed gespeeld heeft of niet minder belangrijk. Hlasek, winnaar in de enige partij waarin de twee eerder tegenover elkaar stonden, heeft een aanzienlijk betere plaats op de ATP-ranglijst, 19 tegen 38. Hlasek heeft de partij in handen gehad, maar Haarhuis heeft gewonnen. “Ik vind dat ik dan alle reden hem om tevreden te zijn”, concludeerde de Nederlandse nummer twee.

Jan Siemerink trof een leeftijdsgenoot uit het kwalificatietoernooi, de twintig-jarige Amerikaan Jared Palmer. “Altijd moeilijk spelen tegen iemand uit de kwalificaties”, vond Siemerink. “Hij heeft al drie partijen gewonnen en heeft in het hoofdtoernooi niets te verliezen.” Extra probleem voor de Rijnsburger was een polsblessure, die zijn voorbereiding op de Australische Open ernstig verstoord heeft. “Ik ben al op 21 december hier heen gekomen, maar door die pols heb ik twee keer een week nagenoeg stilgelegen.” Dat is veel, het verweer van Palmer, de nummer 425 van de ranglijst was hem bijna te veel. In de laatste set moest Siemerink al zijn mogelijkheden van zijn servicekracht gebruiken om dreigende doorbraken te voorkomen. Dat lukte.

In het vrouwentoernooi kwam de eerste ronde Manon Bollegraf in actie. De Ermelose verloor in drie sets (2-6, 6-4, 9-7) van haar Australische collega Jaggard.