H.W. VAN DOORN 1915-1992; Katholiek bestuurder

Gistermiddag is oud-minister Henri Willem van Doorn overleden. Mr. H.W. van Doorn, die 76 jaar oud werd, was een katholiek bestuurder in hart en nieren. Van 1954 tot 1962 was hij voorzitter van de Katholieke Volkspartij en van 1961 tot 1973 van de Katholieke Radio Omroep. Bovendien maakte hij vele jaren, zowel tijdens en na de Tweede Wereldoorlog als ook na zijn ministerschap (1973-1977) in het fameuze kabinet-Den Uyl, deel uit van de rechterlijke macht.

Van Doorn was een stijlvolle, formele man die er zich op beriep een echte jezuïetenleerling te zijn en er naar zijn zeggen “een schandelijk plezier” in had om met een stalen gezicht mensen zomaar iets wijs te maken. “Ik ben een berekenend man”, zei hij eens, “ik houd me voor oostindisch doof als ik iets niet wil en als ik van iets overtuigd ben dat dat de juiste lijn is, ben ik daar beslist niet van af te brengen.” Anderzijds werd Van Doorn gekarakteriseerd als een man die tegen de waan van de dag en tegen de gunst van het publiek durfde in te gaan.

Als bestuurder hield hij doorgaans lang vast aan wat hij als zijn gelijk zag, ook al duurde het soms bitterlang voor hij het kreeg. Hoewel Van Doorn uit de oude, katholieke stal van Romme kwam brak hij in 1968, twee jaar na de Nacht van Schmelzer, met de KVP waarvoor hij naast andere, zware functies Tweede Kamerlid was. Hij trad toe tot de Partij der Politieke Radikalen, de PPR. In 1986 nam hij afscheid van die partij en werd hij lid van de PvdA, omdat de PPR tot onvoldoende machtsontwikkeling kon komen.

Van Doorns leven kenmerkte zich door twee zaken: zijn harde en scherpzinnige optreden als bestuurder en zijn christelijke idealen. Vooral als voorzitter van de KRO, de omroep waar hij door het personeel hoog gewaardeerd werd, trad hij meermalen keihard op. Hij ontsloeg programmaker Frits van der Poel op staande voet toen die zonder Van Doorns medeweten een "blootshow' op de buis wilde brengen. En als minister van CRM (zelf was hij liever minister van justitie geworden) bleef hij lange tijd weigeren om de Tros de status van A-omroep te verlenen.

Verder heeft hij grote invloed uitgeoefend op de regeringsbeslissing de Oosterschelde open te houden. Uitermate eigenzinnig was zijn beslissing om zijn - in omroepland onbekende - partijgenoot Jurgens tot voorzitter van de NOS te benoemen.

De jurist van Doorn die in naoorlogs Nederland actief was bij de vervolging van oorlogsmisdadigers en daarbij streng optrad, werd in het midden van de jaren zestig een verlate doorbraak-christen. Hij onderging een bekering omdat hij meende dat de idealen en de praktijk van zijn KVP niet met elkaar spoorden en voegde zich bij het progresssief-christelijke gezelschap van de PPR. Ook daar bleef hij een formele man, every inch a gentleman, die ook als KRO-voorzitter als "vrije omroepjongen' een broertje dood had aan alles wat naar zijn mening naar vulgariteit riekte.

Voorop stond dat Van Doorn een trouw katholiek was, ook al moest hij heel weinig hebben van de hiërarchische verhoudingen in zijn kerk en van de bisschoppen in Nederland. Liever verkeerde hij in zijn gezelschap van de katholieke Acht Mei-beweging en onder het gehoor van moderne pastores en in de kring van mensen die op een eigen en eigentijdse manier inhoud aan hun geloof proberen te geven.