The New York Times

“Er is niets uitzonderlijks gebeurd”, zei de woordvoerder van het Witte Huis tegen journalisten, nadat president Bush in elkaar was gezakt.

In zekere zin had hij gelijk: miljoenen mensen hebben het soort griep dat kennelijk president Bush velde. Maar in een andere zin had de woordvoerder het bij het verkeerde eind: als presidenten ziek worden, hoe gewoon die ziekte ook is, wordt de wereld op een verre van gewone manier gewezen op het fenomeen sterfelijkheid. De televisie toont angstaanjagende beelden van een man in nood. Markten rillen. Regeringsleiders versturen condoléancetelegrammen. Commentatoren speculeren of Bush' gezondheid wel goed genoeg is voor een campagne en of vice-president Dan Quayle wel capabel is om hem op te volgen.

Wat maar zelden ter discussie staat is de pretentie van alle moderne staatshoofden dat zij niet slechts immuun zijn voor alledaagse kwalen maar tevens in staat zijn tot krachttoeren die de meest geharde atleet zwaar zouden vallen. Bush' Aziatische uitstapje is er een in een reeks diplomatieke tienkampen die begon toen presidenten het straalvliegtuig ontdekten. Bush heeft de afgelopen anderhalve week dertigduizend kilometer afgelegd, in vier landen zestien uur per dag gewerkt, exotisch voedsel gegeten, rondgetoerd op schepen en in helikopters, persconferenties gehouden en redevoeringen afgestoken.

Deze reis was om nog een reden extra inspannend. Bush zelf heeft zonder noodzaak het politieke belang ervan vergroot door een verband te leggen tussen het herstel van de recessie in eigen land en het verkrijgen van moeilijke concessies van de Japanners. En voor zover bekend zijn de besprekingen moeizaam geweest.

Bush werd in mei in het ziekenhuis opgenomen met hartklachten. Die klachten traden eveneens op na een periode van intense politieke stress en grote lichamelijke inspanningen. Er is misschien medisch gezien geen verband tussen de twee ziekten, maar een ander verband is er wel: het slachtoffer is in beide gevallen een hyperactieve man die de normale zorgen van zijn baan nog eens aanvult met een bijna abnormaal geloof in de deugd van de permanente beweging.

Zijn artsen zeggen dat zijn ziekte maar tijdelijk is. Dat is zeer goed nieuws. Het zou even goed nieuws zijn als Bush zou besluiten zich het leven wat makkelijker te maken.