LAURENT FABIUS; Intelligente organisator

PARIJS, 10 JAN. De 45-jarige Laurent Fabius, die sinds gisteren eerste secretaris van de Franse Parti Socialiste is, geldt als een koele en zeer intelligente politicus en een bekwaam organisator. François Mitterrand, destijds leider van de PS, benoemde hem in 1976 tot directeur van zijn kabinet en sindsdien geldt Fabius als de favoriet (de dauphin, zegt de oppositie) van de president binnen de socialistische partij.

Fabius, zoon van een welgestelde Parijse joodse antiquair, erfgenaam van een fraai appartement aan de Place de Panthéon, studeerde letteren aan de École Normale Superieure en voltooide vervolgens de École Normale d'Administration, twee elitescholen die doorgaans alle deuren openen voor een briljante carrière. Menig eenvoudig militant van de PS is jaloers op de man die, naar men wel zei “in een bed met een baldakijn werd geboren” en als liefhebber van snelle auto's graag gebruik maakte van een Aston Martin, wat overigens als een bewijs van goede smaak mag gelden. Maar men wordt niet als socialist geboren, men kiest ervoor.

In 1981, toen de socialisten aan de macht kwamen, werd Fabius minister van de begroting in de regering van premier Pierre Mauroy. Toen het socialistische experiment in twee jaar op een economische mislukking uitdraaide en de president en de regering de bakens moesten verzetten, trad Fabius, in 1984, als premier aan. Hij was de jongste regeringschef in de geschiedenis van de Vijfde Republiek. Nadat hij in 1986 op die post was afgelost door Michel Rocard werd hij voorzitter van de Nationale Vergadering, de Franse Tweede Kamer.

In 1988 deed Fabius een gooi naar de post van eerste secretaris. In de strijd om de opvolging van Lionel Jospin, thans minister van onderwijs in de regering van premier Edith Cresson, als partijleider dolf hij het onderspit tegen Mauroy, hoewel hij de steun had van Mitterrand.

Wat Mauroy, de socialist van de oude generatie, niet lukte wordt de opgave van Fabius: de danig aangeslagen Parti Socialiste een nieuw, dynamisch gezicht geven en het vertrouwen bij de kiezers herstellen. De ongeveer 100.000 partijleden - van wie er circa 60.000 een (verkozen) baan hebben met de daaraan verbonden inkomsten - willen niets liever.