IJsbeer

Ik heb de recensie over mijn boek Angela en de ijsbeer van Bregje Boonstra met grote verbazing gelezen. Deze recensie beschuldigt me ervan me "gevaarlijk dicht in de buurt van plagiaat' te begeven en beweert dat ik het verhaal "geleend' heb van David McKee's boek Not now, Henry.

Het is duidelijk dat het de recensente aan onderzoek en professionaliteit ontbreekt. Hoe kan iemand anders het verhaal over een fantasierijk, ondeugend en vastberaden meisje dat de strijd aangaat met overstromingen, ijsschotsen en een enorme ijsbeer om haar slapende en nietsvermoedende ouders te redden vergelijken met... het verhaal over een stil en passief jongetje, dat in het begin van het verhaal wordt verslonden door een monster. Het monster neemt de plaats van het jongetje in het gezin in en zijn ouders hebben niets in de gaten. Het lijkt op het vergelijken van appels met sinaasappels.

Wat betreft de opmerking van de recensente over de gelijkenis tussen mijn tekenstijl en die van Tony Ross moet ik zeggen dat ik gevleid ben, maar, alweer, ook verbaasd. Natuurlijk, het is duidelijk dat ik tot dezelfde "school' behoor als Tony Ross: fantasievol en humoristisch. Maar in de vijftien jaar dat ik boeken schrijf en teken voor kinderen heeft nog nooit iemand in de tien landen waarin mijn boeken zijn verschenen ons met elkaar vergeleken.

Ik raad de recensente aan om een boek te lezen als een unieke en intieme ervaring, zoals een kind doet, en niet te vervallen in kleingeestige, betekenisloze vergelijkingen en oordelen die beter passen bij een bepaald soort volwassen mentaliteit. We willen immers werelden van gevoelens, dromen, avonturen, tranen en plezier voor kinderen creëren. En dat is precies wat mijn Angela en haar ijsbeer doen.