Ziggy Marley mist de overtuigingskracht van zijn vader; Goedbedoelde stoffige reggae

Concert: Ziggy Marley and the Melody Makers. Gehoord: 8/1 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 9/1 Nighttown, Rotterdam, 10/1 Noorderligt, Tilburg, 12/1 Oosterpoort, Groningen, 13/1 Vredenburg, Utrecht en 14/1 Stadsschouwburg, Sittard.

De herinnering aan de in 1981 overleden reggaelegende Bob Marley werpt een schaduw over de muzikale prestaties van zoon Ziggy, die uiterlijk steeds meer op zijn vader begint te lijken. Ziggy Marley was elf jaar oud toen hij met broer Stephen en zusters Sharon en Cedella het pop-reggaegroepje The Melody Makers begon. Inmiddels is hij 23 en hoewel hij zonnige hits als Tomorrow People en Look Who's Dancing op zijn naam schreef, kan er nog steeds geen optreden voorbij gaan zonder een forse greep uit papa's muzikale nalatenschap. Met geleende succesnummers als I Shot The Sheriff en No Woman No Cry krijgt hij de zaal weliswaar enthousiast, maar hij mist de muzikale visie en de spiritualiteit die Bob Marley onvergetelijk maken.

Het recente album Jahmekya leek nog een stap in de goede richting. Ziggy's Melody Makers ontwikkelden een eigentijdse reggaevariant, waarin hiphop-invloeden en moderne dansritmes een steeds grotere rol leken te gaan spelen. Op tournee laat het viertal zich echter begeleiden door een traditionele en enigszins stoffige reggaeband, met de gebruikelijke nadruk op de indringende en repeterende baspartijen. Terwijl vader Bob juist een meester was in verrassende intro's en spannende melodielijnen, zoekt Ziggy het in de eindeloze herhaling van een schamele songstructuur.

Hij bedoelt het goed, want in zijn teksten houdt hij keer op keer een aandoenlijk pleidooi voor vrede op aarde en gelijkheid onder de rastabroeders. Geen moment heeft hij echter de overtuigingskracht van zijn vader en met een repertoire dat voor een kwart uit diens songs bestaat, kan de vergelijking niet anders dan in Ziggy's nadeel uitvallen. Omdat vrijwel iedereen zich uiteindelijk door het lome en aanstekelijke ritme in beweging liet brengen, werd het toch nog een feestelijk concert. Meer dan een aardige feestband is het echter niet, en in dit gezelschap zou Grote Prijswinnaar Super and the All Stars bepaald geen slecht figuur slaan.